Το «παράδειγμα Λέτο» κι αυτοί που έχασαν την ευκαιρία…

0
35

Όσο ευλογία είναι για τον Σεμπαστιάν Λέτο να βρει τέτοια λατρεία στον Παναθηναϊκό μετά τις απίστευτες κακουχίες και τα πρωτόγνωρα βιώματα που συνάντησε στην ποδοσφαιρική του καριέρα, άλλο τόσο ευλογία είναι και για το Τριφύλλι η παρουσία του Αργεντινού στα θεμέλια της νέας ομάδας που «χτίζεται».
Χωρίς τον Λέτο στα πράσινα όλα (για όλους) θα ήταν διαφορετικά. Όχι φυσικά επειδή άνοιξε λογαριασμό με τα δύο πρώτα του γκολ στο πρωτάθλημα, ούτε εξαιτίας της νίκης που χάρισε στον Παναθηναϊκό και εάν δεν την «υπέγραφε» φαρδιά-πλατιά στο 94′ δεν θα ερχόταν ποτέ.

Προφανώς θα υπάρξουν κι άλλες τέτοιες νίκες με δεδομένη την ποιότητα και την προσωπικότητα του Λέτο, όπως επίσης θα είναι και πολύ υψηλότερες οι επιδόσεις και οι συνεργασίες του στο χορτάρι όταν θα επικοινωνεί με όλο το εύρος της ποιότητας που υπάρχει στην ομάδα και κυρίως με τους Μπεργκ και Βιγιαφάνιες.

Με την ειδοποιό διαφορά όμως ότι το ματς με τη Βέροια δεν ήταν κριτήριο για τον Λέτο και το μέγεθος της επιρροής του στην ομάδα, αλλά για αρκετούς άλλους συμπαίκτες του που περνούν από «κόσκινο» ενόψει της τελικής κρίσης του καλοκαιριού και πήραν ευκαιρίες από τον Στραματσόνι.

Απλώς ο αγώνας με τη Βέροια ήρθε να «κουμπώσει» ιδανικά για να καταδείξει περίτρανα και το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και το πόσο καταλυτικό ρόλο μπορεί να παίξει ο Αργεντινός άσος ως προς την εξάλειψή του.

Ήταν λες και έπρεπε να έρθει τη δεδομένη χρονική στιγμή, στο συγκεκριμένο ματς, που ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε με την τραγική νοοτροπία και τη χαλαρότητα που τον κακοποίησε βάναυσα στο πρόσφατο παρελθόν. Με αυτόν τον θεόσταλτο τρόπο ο Λέτο είναι σίγουρο ότι θα λειτουργήσει ευεργετικά μέσα στα αποδυτήρια για όλους όσοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι εστί Παναθηναϊκός, τι σημαίνει να μην υποτιμάς κανέναν αντίπαλο, να σέβεσαι τη φανέλα που φοράς, να δίνεις τη ψυχή σου και να μάχεσαι για τη νίκη ανεξαρτήτως του εάν είσαι ποιοτικότερος ή όχι από τον αντίπαλό σου.

Μετά τη Βέροια εμπέδωσαν όλοι γιατί ο Λέτο έχει χτίσει αυτή τη σχέση με τον κόσμο αλλά και το (μονο)δρόμο για να κατακτήσουν πράγματα και να βιώσουν κι αυτοί στην καριέρα τους κάτι παρεμφερές: το παράδειγμα είναι μπροστά τους ολοζώντανο!

Σημαδιακά κατά κάποιο τρόπο από τη στιγμή που επρόκειτο για ένα ματς όπου οι περισσότεροι «πράσινοι» έπαιζαν στο χαλαρό για ένα ημίχρονο, νόμιζαν αλαζονικά ότι θα πάρουν τη νίκη χωρίς να ιδρώσουν και πίστευαν ενδόμυχα (αλλά μάταια) ότι χωρίς να μοχθήσουν στο γήπεδο και δίχως να παίρνουν τις προσωπικές μονομαχίες και τις δεύτερες μπάλες, θα έρθει, ως διά μαγείας, το τρίποντο.

Διαβάστε επίσης:  Οι αθλητικές μεταδόσεις 16/3/2017

Με τέτοια μυαλά όμως δεν πετυχαίνει τίποτα καμία ομάδα του πλανήτη, κάπως έτσι -όπως συνέβαινε και παλιότερα- ανοίγουν πληγές και γίνονται «χουνέρια», για να φτάσουμε στο ηθικό δίδαγμα του 94′ και τη «never give up» νοοτροπία του Λέτο που αποτελεί ουσιαστικά το μοναδικό κέρδος μίας κακής ποδοσφαιρικά βραδιάς για τον Παναθηναϊκό που δεν πρέπει να επαναληφθεί στο μέλλον.

Από εκεί και πέρα είναι επίσης δεδομένο ότι κανένας απ΄ όσους πήραν ευκαιρίες από τον Στραματσόνι και (επαν)εμφανίστηκαν στο γήπεδο δεν την έπιασε απ΄ τα μαλλιά.

Ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος στο ντεμπούτο του στον Παναθηναϊκό έπεσε σε ένα κέντρο άμυνας που πελαγοδρομούσε (και ειδικά σε έναν Τελάντερ που αν δεν τον ξέραμε και έκανε ντεμπούτο με τη Βέροια θα είχε «καεί» / ισοπεδωθεί), με αχρείαστη έξοδο στο 1-2 και χωρίς κάποια μεγάλη απόκρουση. Δεν του έκατσε το ματς και προφανώς αυτό δεν λέει τίποτα, αλλά η συγκυρία δεν τον ευνόησε.

Ο Σάντσεθ ήταν σαφώς λιγότερο κακός από τον Τελάντερ αλλά ούτε σιγουριά μετέδιδε ούτε πολύ περισσότερο μπόρεσε να ηγηθεί με την προσωπικότητά του στα μετόπισθεν, έχοντας βεβαίως το σοβαρότατο ελαφρυντικό των 2,5 μηνών της απραξίας του.

Ο Νάνο εμφάνισε μία σχετικά μικρή βελτίωση αλλά έβγαλε πάλι άγχος και έπ’ ουδενί δεν έφτασε στα στάνταρ απόδοσης που μπορεί για να εδραιώσει τη θέση του, ενώ ο Μπουμάλ ήταν αγνώριστος σε σχέση με τις δυνατότητές του και φανερά επηρεασμένος από την δίμηνη αποχή του.

Ο Μαμούτε σωστά αντικαταστάθηκε στο τέλος του ημιχρόνου καθώς δεν μπήκε ποτέ στον αγώνα και έμοιαζε εκτός κλίματος και εκτός επικοινωνίας / συνεργασιών με τους συμπαίκτες του. Ο δε Κλωναρίδης μπήκε ορεξάτος με τα πλούσια προσόντα και την ταχύτητά του, αλλά πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό πάλι την ώρα της τελικής επιλογής.

Μόνο ο Πέτριτς, που είχε μείνει επίσης καιρό εκτός εξαιτίας του τραυματισμού που τον ταλαιπώρησε, έδωσε ώθηση και συντέλεσε στην αύξηση ρυθμού και επιπέδου της ομάδας, με την ποιότητα, τις εμπνεύσεις και τις συνεργασίες που έβγαλε με τον Λέτο και με τον Κλωναρίδη στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Στα 36 του χρόνια πια ο Κροάτης, με συχνούς τραυματισμούς στη διάρκεια κάθε σεζόν, αλλά και με ουσιαστική προσφορά στον Παναθηναϊκό και ελλιπέστατη αναγνώριση της αποδεδειγμένα υψηλού επιπέδου ποιότητάς του από αρκετούς.