Το μονοπώλιο της βίας…

37

Προ μερικών ημερών, βρέθηκα στο μετρό μετακινούμενος προς τον σταθμό του Πανεπιστημίου. Μεταξύ των συνεπιβατών μου ήταν μία ομάδα περίπου 20 μαυροφορεμένων νεαρών με κουκούλες, καθοδηγούμενη από έναν τριαντάρη «λοχία».

Όλοι μετέφεραν σακίδιο και αρκετοί, επιπροσθέτως, από μία θήκη κιθάρας. Σίγουρα, ωστόσο, δεν ήταν μέλη κάποιας φιλαρμονικής. Βγαίνοντας από το μετρό, κατευθύνθηκαν προς το Πανεπιστήμιο και μπήκαν μέσα. Έπειτα από λίγο τα ραδιόφωνα μετέδιδαν ότι «αντιεξουσιαστές κατέλαβαν την πρυτανεία για να διαμαρτυρηθούν για τη μεταγωγή του Γιαγτζόγλου», του επίδοξου δολοφόνου του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου.

Η βία έχει γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Κάθε μέρα θα ακούσουμε για μία «καταδρομική επίθεση» των «αντιεξουσιαστών», για άλλο ένα χτύπημα του Ρουβίκωνα, για άλλη μία ηλικιωμένη που δολοφονήθηκε για ένα πενηντάρικο μέσα στο σπίτι της και για άλλο ένα γιουρούσι «προσφύγων» στη Μόρια ή αλλού, με την υποστήριξη πάντοτε των ΜΚΟ. Συγχρόνως, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η εθνική άμυνα της Ελλάδος νοσεί και η εξωτερική πολιτική της συμβιβάζεται στις πιο γελοίες προκλήσεις.

Και έτσι, σταδιακά εγκαθίσταται στο υποσυνείδητό μας η παραδοχή ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν. Ότι δεν μας προστατεύει κανείς. Δεν μας προστατεύει κανείς ούτε από την εγχώρια ούτε από τη διεθνή βία. Και εμείς, που διδαχθήκαμε ότι το μονοπώλιο της βίας ανήκει στο κράτος, παύουμε να το πιστεύουμε. Αναρωτιέται απλά κανείς: Είναι αυτό προϊόν ανικανότητας ή απλά μία επιλογή των κυβερνώντων;

Διαβάστε επίσης:  Δυστυχώς ο Ζάεφ έχει δίκιο!

Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά ότι όσο και αν η Αριστερά έχει ριζώσει βαθιά στην Ελληνική Πολιτεία, δύσκολα μπορεί να χειραγωγήσει θεσμούς, όπως οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας. Αυτό δείχνουν, άλλωστε, και όλες οι δημοσιευθείσες έρευνες. Τι κάνει λοιπόν; Εκχωρεί μερίδιο του μονοπωλίου της βίας που διαθέτει σε εξωθεσμικούς παράγοντες, όπως οι συμμορίες των Εξαρχείων, το οργανωμένο έγκλημα και οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Αφήνει συγχρόνως τους θεσμούς αυτούς να αποδυναμώνονται, στερώντας τους κονδύλια και τοποθετώντας από πάνω τους πολιτικούς προϊσταμένους με ανύπαρκτες ηθικές και εθνικές αναστολές, όπως ο κ. Τόσκας και ο κυβερνητικός εταίρος Πάνος Καμμένος.

Τι επιδιώκει να επιτύχει με αυτό; Μα, φυσικά, την περαιτέρω αποδόμηση του παραδοσιακού εθνικού κράτους και την σταδιακή εγκαθίδρυση ενός εθνομηδενιστικού σοσιαλιστικού μορφώματος, που θα επιβάλει ισοπεδωτικά την ιδεολογική ατζέντα της Αριστεράς σε έναν λαό εξαντλημένο και παραδομένο.

πηγη: gianniotis