7 Φεβρουαρίου 1963. Την αυγή εκείνης της μέρας, ένα ξαφνικό και ασυνήθιστης έντασης παλιρροϊκό κύμα ύψους δέκα μέτρων έπληξε την παραλία του Αιγίου, σαρώνοντας τα πάντα σε βάθος περίπου τριακοσίων μέτρων από την ακτή.
Το φαινόμενο δεν ήταν κλασικό τσουνάμι που προκαλείται από σεισμό (δεν αναφέρθηκε ισχυρός σεισμός), αλλά πιθανότατα ήταν ένα μετεωρολογικό τσουνάμι, δηλαδή ένα ακραίο κύμα που προκαλείται από ατμοσφαιρικές διαταραχές και την ταχεία αλλαγή της πίεσης, το οποίο ενισχύθηκε από την ειδική γεωμορφολογία του Κορινθιακού Κόλπου.
Ο τραγικός απολογισμός ήταν τέσσερις νεκροί και είκοσι έξι τραυματίες, ενώ οι υλικές ζημιές απλώθηκαν σε όλη την παράκτια ζώνη.
Την ίδια ημέρα, η Βόρεια Ελλάδα δοκιμάζεται από ένα άλλο ακραίο φυσικό γεγονός. Στη Μακεδονία και τη Θράκη, τεράστιοι όγκοι νερού και πάγου κατέκλυσαν τις περιοχές.
Οι πλημμύρες προκλήθηκαν από την ταχεία τήξη μεγάλου όγκου χιονιού και πάγου στις λεκάνες απορροής των ποταμών που πηγάζουν από τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία.
Η μεγάλη ροή των υδάτων προκάλεσε υπερχείλιση των ποταμών, πνίγοντας χιλιάδες στρέμματα καλλιεργειών, αποκόπτοντας οικισμούς και προκαλώντας τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές ζημιές στην αγροτική παραγωγή.
