29 Μαΐου 1453. «Η πόλις εάλω». Οι δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπό τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄, καταλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη ύστερα από πολιορκία περίπου δύο μηνών, θέτοντας οριστικό τέλος στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που για περισσότερο από χίλια χρόνια αποτελούσε το σημαντικό κέντρο πολιτισμού, εμπορίου και χριστιανικής παράδοσης στην Ανατολική Μεσόγειο.
Την υπεράσπιση της πόλης ηγείται ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, ο οποίος πέφτει μαχόμενος στα τείχη της πόλης. Παρά τη γενναία αντίσταση των υπερασπιστών, τα ισχυρά οθωμανικά στρατεύματα και το βαρύ πυροβολικό κατορθώνουν τελικά να διασπάσουν τα περίφημα Θεοδοσιανά Τείχη και να εισέλθουν στην πόλη.
Ορισμένοι από τους λόγους που οδήγησαν στην πτώση της πόλης ήταν: -η στρατιωτική υπεροχή των Οθωμανών, -η αποδυνάμωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά τις συνεχείς συγκρούσεις, και -η έλλειψη στρατιωτικής βοήθειας από τη Δύση
Η άλωση της Κωνσταντινούπολης σήμανε την αρχή μιας μακράς περιόδου οθωμανικής κυριαρχίας για τον ελληνικό λαό. Το μεγάλο αυτό γεγονός σηματοδοτεί το τέλους του Μεσαίωνα και την έναρξη της Αναγέννησης. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η μαζική μετακίνηση Ελλήνων της Πόλης στην Ιταλία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του περιεχομένου και της φιλοσοφίας στην Αναγέννηση.
