10 Ιουνίου 1944. Πραγματοποιείται μία από τις φρικτότερες θηριωδίες της Κατοχής της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γνωστή ως Σφαγή του Διστόμου. Μετά από σύγκρουση με αντάρτες στην περιοχή του Στειρίου Βοιωτίας, γερμανικές δυνάμεις εισβάλλουν στο χωριό Δίστομο και εξαπολύουν ανελέητη βία εναντίον των αμάχων.
Στρατιώτες του 2ου λόχου του 8ου Συντάγματος της 4ης Αστυνομικής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των Ες Ες, υπό τις διαταγές του λοχαγού Φριτς Λάουτενμπαχ, εκτελούν κατοίκους χωρίς διάκριση, καταστρέφουν σπίτια και σπέρνουν τον τρόμο. Η σφαγή διαρκεί μέχρι τη δύση του ηλίου, όταν οι δυνάμεις κατοχής αποχωρούν προς τη Λιβαδειά, συνεχίζουν τις δολοφονίες και κατά τη διαδρομή, σκοτώνοντας όποιον άμαχο συναντούν. Πριν φύγουν, πυρπολούν το χωριό.
Ο απολογισμός είναι τραγικός: 228 νεκροί στο Δίστομο, ανάμεσά τους γυναίκες, άνδρες και 53 παιδιά κάτω των 16 ετών, ενώ στην ευρύτερη περιοχή τα θύματα φτάνουν περίπου τα 600.
Σήμερα, στον λόφο Κάναλες, το Μαυσωλείο με τα οστά των θυμάτων στέκει ως μια διαρκής υπενθύμιση. Η Σφαγή του Διστόμου παραμένει μέχρι σήμερα σύμβολο της ναζιστικής θηριωδίας και της οδύνης που βίωσε ο ελληνικός λαός κατά τη διάρκεια του πολέμου.
