11 Αυγούστου 1970. Η επιδημία της Χολέρας, που είχε ήδη προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην Ινδία και είχε εμφανιστεί στην Αίγυπτο με τη μορφή χολεροειδούς γαστρεντερίτιδας, εξαπλώνεται σε νέες περιοχές της Ευρώπης και της Ασίας, προκαλώντας έντονη ανησυχία στις υγειονομικές αρχές.
Το συγκεκριμένο στέλεχος Vibrio cholerae El Tor προκαλούσε πολύ πιο ήπια συμπτώματα ή και καθόλου σε σχέση με παλαιότερες πανδημίες. Αυτό σήμαινε ότι χιλιάδες ασυμπτωματικοί φορείς ταξίδευαν ανενόχλητοι, μεταφέροντας το βακτήριο σε μεγάλες αποστάσεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Κατά την περίοδο αυτή, κρούσματα αναφέρονται στη Σοβιετική Ένωση, τη Ρουμανία, την Τουρκία και τη Νότια Κορέα. Η ταχεία εξάπλωση της νόσου οδηγεί πολλές χώρες στη λήψη προληπτικών μέτρων.
Στη Σοβιετική Ένωση επιβάλλονται αυστηρά μέτρα καραντίνας σε πόλεις της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας και του ποταμού Βόλγα, ενώ η Ιταλία και η Ελλάδα ενισχύουν τους υγειονομικούς ελέγχους και λαμβάνουν προληπτικά μέτρα προστασίας του πληθυσμού.
Η 7η πανδημία χολέρας λειτούργησε ως “καμπανάκι” για τη διεθνή κοινότητα, αποδεικνύοντας ότι τα παλαιά υγειονομικά πρωτόκολλα δεν αρκούσαν για την αντιμετώπιση σύγχρονων απειλών, γεγονός που οδήγησε στην ενίσχυση του παγκόσμιου συστήματος επιτήρησης λοιμωδών νοσημάτων.
