13 Φεβρουαρίου 1937. Στο περιοδικό Νέα Γράμματα δημοσιεύεται επιστολή του Γιώργου Σεφέρη, αφιερωμένη στο ζήτημα της δημοτικής γλώσσας.
Ο ποιητής παρεμβαίνει σε μια από τις πιο έντονες πνευματικές και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις της εποχής, υπερασπιζόμενος τη ζωντανή, καθημερινή γλώσσα του λαού απέναντι στην καθαρεύουσα και στον γλωσσικό σχολαστικισμό.
Ο Σεφέρης τόνισε ότι η γλώσσα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που δεν μπορεί να επιβληθεί ή να «παγιωθεί» τεχνητά. Η εξέλιξή της γλώσσας είναι φυσική και συνδεδεμένη με την ιστορική πορεία του έθνους.
Γι’ αυτό το λόγο υποστήριξε ότι η δημοτική ήταν η μόνη αυθεντική φωνή της σύγχρονης ελληνικής εμπειρίας και ο πραγματικός φορέας της ελληνικής παράδοσης, σε αντίθεση με την “νεκρή” και “τεχνητή” καθαρεύουσα.
Για τον Σεφέρη, η χρήση της δημοτικής ήταν απαραίτητη συνθήκη για τη δημιουργία μιας σύγχρονης και ουσιαστικής ποίησης που θα μπορούσε να εκφράσει τις αγωνίες και τις αλήθειες του 20ού αιώνα.
Η επιστολή αυτή εντάσσεται στη γενικότερη πνευματική του στάση και συμβάλλει καθοριστικά στον αγώνα για τη γλωσσική απελευθέρωση και τον εκσυγχρονισμό των ελληνικών γραμμάτων.
