13 Νοεμβρίου 1985. Η φύση δείχνει για ακόμη μια φορά τη φοβερή της δύναμη.
Το ηφαίστειο Νεβάδο ντελ Ρουίς, στις κορυφές των Άνδεων στην Κολομβία, εκρήγνυται έπειτα από δεκαετίες σιωπής. Η έκρηξη δεν ήταν από τις πιο ισχυρές στην ιστορία, όμως είχε τραγικές συνέπειες: η θερμότητα έλιωσε τους παγετώνες που περιέβαλλαν το ηφαίστειο, δημιουργώντας έναν τεράστιο λαχάρ, ένα ποτάμι από λάσπη, πέτρες και στάχτη που κύλησε με ασύλληπτη ταχύτητα προς τις πεδινές περιοχές.
Μέσα σε λίγες ώρες, η λάσπη έθαψε την πόλη Αρμέρο, παρασύροντας ζωές, σπίτια και αναμνήσεις. Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, σε μία από τις χειρότερες φυσικές καταστροφές του 20ού αιώνα.
Η τραγωδία του Αρμέρο έμεινε χαραγμένη στη μνήμη της ανθρωπότητας και έγινε σύμβολο αδυναμίας απέναντι στην αδιανόητη δύναμη της φύσης.
Έδειξε επίσης τις συνέπειες της ανθρώπινης αδιαφορίας: προειδοποιήσεις υπήρχαν, αλλά αγνοήθηκαν. Το 1985, το Νεβάδο ντελ Ρουίς δεν ξύπνησε απλώς ένα ηφαίστειο, ξύπνησε τη συλλογική συνείδηση για τον σεβασμό και την ευθύνη απέναντι στη φύση.
