16 Φεβρουαρίου 1923. Η Ελλάδα προχωρά σε μια σημαντική διοικητική και χρονική μεταρρύθμιση, υιοθετώντας επίσημα το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο ίσχυε ήδη στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.
Ο βασικός λόγος ήταν η διευκόλυνση των διεθνών συναλλαγών και η εναρμόνιση με το χρονοδιάγραμμα των ευρωπαϊκών κρατών, στα οποία το Γρηγοριανό είχε υιοθετηθεί σταδιακά από τον 16ο αιώνα.
Η μετάβαση έγινε με έναν απότομο αλλά πρακτικό τρόπο, μετά την Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 1923 (με το παλαιό, Ιουλιανό ημερολόγιο), ακολούθησε η Παρασκευή 1η Μαρτίου 1923, παραλείποντας συνολικά 13 ημέρες. Αυτό σήμαινε ότι οι ημέρες από 16 Φεβρουαρίου έως 28 Φεβρουαρίου 1923 παραλείφθηκαν από το κρατικό ημερολόγιο της Ελλάδας.
Η αλλαγή προκάλεσε σύγχυση και αντιδράσεις, κυρίως σε θρησκευτικούς κύκλους. Ωστόσο το 1924, η Εκκλησία υιοθέτησε το Γρηγοριανό Ημερολόγιο μιας και συνέπιπταν με το Ιουλιανό οι σταθερές εορτές, προκαλώντας τη διάσπαση των Παλαιοημερολογιτών οι οποίοι συνέχισαν να ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο.
Παρ’ όλα αυτά, η μεταρρύθμιση καθιερώθηκε και αποτέλεσε ένα ακόμη βήμα εκσυγχρονισμού του ελληνικού κράτους στον 20ό αιώνα.
