17 Ιουλίου 1998. Ένα ισχυρό υποθαλάσσιο σεισμικό φαινόμενο προκαλεί τεράστιο παλιρροϊκό κύμα τσουνάμι στις ακτές της Παπούα Νέα Γουινέα, οδηγώντας σε μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές στην ιστορία της χώρας.
Το τσουνάμι έπληξε κυρίως τις βόρειες παράκτιες περιοχές κοντά στην επαρχία Σάνταουν, όπου γιγάντια κύματα σάρωσαν ολόκληρους οικισμούς μέσα σε λίγα λεπτά.
Αν και οι πρώτες αναφορές των μέσων ενημέρωσης εκείνες τις ημέρες έκαναν λόγο για 1.000 νεκρούς, τα τελικά στοιχεία αποδείχθηκαν πολύ πιο τραγικά. Οι επιβεβαιωμένοι νεκροί ξεπέρασαν τους 2.200 ανθρώπους, αφανίζοντας σχεδόν μια ολόκληρη γενιά παιδιών σε ορισμένα χωριά. Περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους, καθώς χωριά όπως το Αρόπ και το Ουαράπου ισοπεδώθηκαν ολοκληρωτικά.
Το συγκεκριμένο τσουνάμι έγινε αντικείμενο εκτενούς μελέτης για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Ο σεισμός είχε μέγεθος 7,0 Ρίχτερ, ένα μέγεθος που κανονικά δεν δικαιολογεί κύματα ύψους 10 έως 15 μέτρων. Οι ωκεανογράφοι ανακάλυψαν αργότερα ότι ο σεισμός πυροδότησε μια γιγαντιαία υποθαλάσσια κατολίσθηση. Αυτή η ξαφνική μετατόπιση του βυθού ήταν η πραγματική αιτία που «έσπρωξε» τον ωκεανό με τόση τρομακτική δύναμη προς την ακτή Αϊτάπε.
