19 Απριλίου 1882. Τίθεται σε λειτουργία τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Πελοποννήσου, έργο που εντάσσεται στο ευρύτερο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού του κράτους από τον Χαρίλαο Τρικούπη. Η ανάπτυξη σιδηροδρομικού δικτύου αποτέλεσε κεντρικό άξονα της πολιτικής του, με στόχο τη βελτίωση των συγκοινωνιών, την ενίσχυση του εμπορίου και τη διοικητική ενοποίηση της χώρας.
Ο Τρικούπης πίστευε ακράδαντα ότι «ο σιδηρόδρομος είναι ο πολιτισμός». Και για την Πελοπόννησο, αυτό σήμαινε τη σύνδεση του «μαύρου χρυσού» (της σταφίδας) με τα μεγάλα λιμάνια και τις αγορές της Ευρώπης.
Η πελοποννησιακή γραμμή, μετρικού εύρους ενός μέτρου σε αντίθεση με το «διεθνές» εύρος της υπόλοιπης Ευρώπης, επέτρεπε πιο κλειστές στροφές, απαραίτητες για να διασχίσει το τρένο τα βουνά της Αρκαδίας και της Αχαΐας. Ενώ η κατασκευή ήταν σημαντικά φθηνότερη, στοιχείο κρίσιμο για έναν προϋπολογισμό που ήδη «στέναζε» από τα δάνεια.
Σε μια εποχή όπου οι οδικές μεταφορές ήταν αργές και επισφαλείς, ο σιδηρόδρομος σήμαινε ταχύτερη επικοινωνία και οικονομική κινητικότητα. Παρά τις οικονομικές δυσχέρειες που συνόδευσαν το φιλόδοξο αναπτυξιακό πρόγραμμα του Τρικούπη, η σιδηροδρομική γραμμή Πελοποννήσου υπήρξε εμβληματικό έργο υποδομής.
