2 Ιανουαρίου 1971. Στην Ιερουσαλήμ, ομάδα Ισραηλινών αρχαιολόγων κάνει μια σπουδαία ανακάλυψη που θα βοηθήσει στην κατανόηση της ρωμαϊκής πρακτικής των εκτελέσεων.
Σε ανασκαφή εντοπίζουν έναν σκελετό άνδρα, ηλικίας περίπου 2.000 ετών, ο οποίος φέρει εμφανή σημάδια σταύρωσης. Πρόκειται για το πρώτο εύρημα στην ιστορία που παρέχει απτές αρχαιολογικές αποδείξεις ότι το σταύρωμα χρησιμοποιούνταν από τους Ρωμαίους ως βασική μέθοδο εκτέλεσης καταδίκων.
Η ανακάλυψη αυτή επιβεβαιώνει ιστορικές πηγές που περιγράφουν τη σκληρότητα και την αποτελεσματικότητα της ρωμαϊκής τιμωρίας, αλλά προσφέρει και νέα δεδομένα στους μελετητές της αρχαιολογίας και της θρησκευτικής ιστορίας.
Ένα μεγάλο σιδερένιο καρφί μήκους 11,5 εκατοστών βρέθηκε καρφωμένο στον αστράγαλο του άνδρα, διαπερνώντας το οστό και ένα κομμάτι ξύλου. Αυτό παρείχε την αδιαμφισβήτητη φυσική απόδειξη της σταύρωσης.
Οι Ρωμαίοι συνήθως απομάκρυναν τα καρφιά και τα χρησιμοποιούσαν ξανά. Συνήθως, απλώς έδεναν τους καταδικασμένους στον σταυρό με σχοινιά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το καρφί είχε λυγίσει και δεν μπορούσε να αφαιρεθεί από το ξύλο, γι’ αυτό και παρέμεινε στον τάφο.
Η ανακάλυψη στην Ιερουσαλήμ παραμένει ορόσημο στην ιστορική και αρχαιολογική έρευνα.
