2 Μαΐου 1966. Ο Σκωτσέζος μηχανικός Τζέιμς Γκούντφελοου κατοχυρώνει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την τεχνολογία που θεμελιώνει τη χρήση του Προσωπικού Αριθμού Αναγνώρισης (PIN – Personal Identification Number).
Η καινοτομία του δεν περιοριζόταν απλώς σε έναν μυστικό αριθμό. Περιλάμβανε ένα ολοκληρωμένο σύστημα ηλεκτρονικής ταυτοποίησης, στο οποίο μια πλαστική κάρτα με κωδικοποιημένα δεδομένα συνδυαζόταν με την εισαγωγή ενός αριθμητικού κωδικού από τον χρήστη. Η σύλληψη αυτή αποτέλεσε τη βάση για τη λειτουργία των αυτόματων ταμειολογιστικών μηχανών (ATM) και, ευρύτερα, για την ασφάλεια των ηλεκτρονικών τραπεζικών συναλλαγών.
Υπάρχει μια γοητευτική ιστορία πίσω από το μήκος του PIN. Αν και ο Γκούντφελοου είχε προτείνει διάφορα μοντέλα, ο ανταγωνιστής του, Τζον Σέπερντ-Μπάρον -που εγκατέστησε το πρώτο ΑΤΜ της Barclays το 1967- είχε αρχικά σκεφτεί έναν 6ψήφιο κωδικό.
Ωστόσο, η σύζυγός του, Καρολάιν, του είπε ότι μπορούσε να θυμηθεί μόνο 4 αριθμούς. Έτσι, το 4ψήφιο PIN καθιερώθηκε ως το παγκόσμιο πρότυπο, ακριβώς επειδή είναι το όριο της μέσης βραχυπρόθεσμης ανθρώπινης μνήμης για τυχαία ψηφία.
Παρόλο που σήμερα χρησιμοποιούμε FaceID, δακτυλικά αποτυπώματα και ανέπαφες συναλλαγές, το PIN του Γκούντφελοου παραμένει το τελευταίο «τείχος» προστασίας.
