23 Απριλίου 1935. Αρχίζει η δίκη των εμπλεκομένων στο αποτυχημένο βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935. Το κίνημα ήταν μια απέλπιδα προσπάθεια των Βενιζελικών να ελέγξουν το κράτος, φοβούμενοι ότι η κυβέρνηση Τσαλδάρη και ο ισχυρός άνδρας του στρατού, Γεώργιος Κονδύλης, προετοίμαζαν την επιστροφή του Βασιλιά.
Στο εδώλιο, τίθενται κορυφαίες πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες του βενιζελικού χώρου, μεταξύ των οποίων ο Ελευθέριος Βενιζέλος (που είχε διαφύγει στη Γαλλία) και ο Νικόλαος Πλαστήρας, οι οποίοι καταδικάζονται σε θάνατο. Η απόφαση δεν εκτελέστηκε. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν επέστρεψε ποτέ. Πέθανε στο Παρίσι τον Μάρτιο του 1936. Η δίκη του 1935 ήταν το πικρό «αντίο» της πατρίδας του προς αυτόν.
Από πολλούς η δίκη θεωρήθηκε ως πράξη πολιτικής αντεκδίκησης των αντιβενιζελικών, οι οποίοι εκλάμβαναν την καταστολή του κινήματος ως ανταπόδοση για τη Δίκη των Έξι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Απομακρύνοντας τους δημοκρατικούς αξιωματικούς, η τότε κυβέρνηση έχασε το «αντίβαρο» στην επιρροή των σκληροπυρηνικών φιλομοναρχικών. Αυτό άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για το πραξικόπημα του Γεωργίου Κονδύλη λίγο αργότερα και, τελικά, για την επιβολή της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου από τον Ιωάννη Μεταξά το 1936.
