27 Νοεμβρίου 1895. Ο Άλφρεντ Νόμπελ, Σουηδός εφευρέτης, βιομήχανος και δημιουργός της δυναμίτιδας, υπογράφει τη διαθήκη του, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος της τεράστιας περιουσίας του για τη δημιουργία ενός ταμείου, τα έσοδα του οποίου θα χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο για την απονομή βραβείων σε όσους «προσέφεραν τη μεγαλύτερη ωφέλεια στο ανθρώπινο γένος».
Ιδίως μετά τον πρόωρο θάνατο του αδελφού του, Λούντβιχ, το 1888, όταν μία γαλλική εφημερίδα έγραψε, λανθασμένα, «Πέθανε ο έμπορος του θανάτου», ένιωσε βαθιά ανησυχία για το πώς θα τον θυμόταν η ιστορία. Το λάθος αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφασή του να αφήσει μια κληρονομιά αφιερωμένη στη ζωή και όχι στον θάνατο.
Έτσι γεννήθηκαν τα Βραβεία Νόμπελ, που απονέμονται στη Φυσική, τη Χημεία, τη Φυσιολογία ή Ιατρική, τη Λογοτεχνία και την Ειρήνη. Αργότερα, το 1969, προστέθηκε και το Βραβείο Οικονομικών Επιστημών.
Ο Νόμπελ, βαθιά σκεπτόμενος και ευαίσθητος, ήθελε να αφήσει πίσω του ένα σύμβολο προόδου, γνώσης και ειρήνης, ως αντίβαρο στην καταστροφική δύναμη της εφεύρεσής του.
