28 Φεβρουαρίου 1943. Μέσα στη σκοτεινή περίοδο της γερμανικής Κατοχής, η κηδεία του Κωστή Παλαμά μετατρέπεται σε μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές πνευματικής και εθνικής αντίστασης.
Σε μια περίοδο που η πείνα και ο φόβος σκίαζαν την πόλη, ο θάνατος του «εθνικού ποιητή» λειτούργησε ως ο σπινθήρας που ένωσε χιλιάδες Έλληνες σε μια κραυγή ελευθερίας.
Στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών συγκεντρώνονται χιλιάδες άνθρωποι, αψηφώντας τον φόβο και την παρουσία των κατοχικών δυνάμεων, για να αποχαιρετήσουν τον μεγάλο ποιητή που εξέφρασε όσο λίγοι την ελληνική ψυχή.
Ο Άγγελος Σικελιανός, με τη βιβλική του μορφή και τη στεντόρεια φωνή του, στάθηκε πάνω από τον τάφο και απήγγειλε το ποίημα που είχε γράψει το προηγούμενο βράδυ:
Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…
Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα!
Αυτά τα λόγια δεν ήταν απλώς ένας αποχαιρετισμός, αλλά μια εντολή για αντίσταση. Μετά την απαγγελία, το πλήθος, με μια φωνή, άρχισε να ψάλλει τον Εθνικό Ύμνο, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης και τρόμο στους κατακτητές.
