28 Μαρτίου 1969. Ο Γιώργος Σεφέρης, ποιητής και Νομπελίστας της Ελλάδας, παρεμβαίνει δημόσια εναντίον της στρατιωτικής δικτατορίας με μια λιτή αλλά απολύτως σαφή δήλωση που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο του BBC. Σε μια περίοδο γενικευμένης λογοκρισίας, φόβου και πολιτικής σιωπής, ο λόγος του αποκτά ιδιαίτερο βάρος, καθώς δεν προέρχεται από πολιτικό φορέα, αλλά από μια ηθική και πνευματική αυθεντία διεθνούς κύρους.
Χωρίς ρητορικές εξάρσεις, ο Σεφέρης καταγγέλλει το καθεστώς ως κατάσταση «ανωμαλίας» που οδηγεί τη χώρα σε εθνικό αδιέξοδο και επισημαίνει ότι κάθε δικτατορία, όσο κι αν φαίνεται ισχυρή, καταλήγει αναπόφευκτα σε τραγωδία. Η παρέμβασή του συνιστά πράξη προσωπικού ρίσκου και δημόσιας ευθύνης, σε μια εποχή που η αντίθεση στο καθεστώς είχε υψηλό τίμημα.
Η αντίδραση της χούντας είναι άμεση, του αφαιρείται ο τίτλος του πρέσβη επί τιμή, καθώς και το δικαίωμα χρήσης διπλωματικού διαβατηρίου.
Δυστυχώς, η προειδοποίηση του Σεφέρη για «τραγωδία στο τέλος» επαληθεύτηκε με τον πιο οδυνηρό τρόπο τον Ιούλιο του 1974 με το πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή.
Ο λόγος του Σεφέρη καταγράφεται ως μία από τις σημαντικότερες πνευματικές αντιστάσεις απέναντι στη δικτατορία.
