28 Νοεμβρίου 1925. Δύο από τους σημαντικότερους παιδαγωγούς της Ελλάδας, ο Δημήτριος Γληνός και ο Αλέξανδρος Δελμούζος, παύονται από τη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, σε ένα επεισόδιο που έμεινε στην ιστορία ως τα «Μαρασλειακά».
Η διδασκαλία τους, προοδευτική και εμπνευσμένη από νεωτεριστικές παιδαγωγικές αρχές, θεωρήθηκε από τις τότε αρχές εθνικά επιβλαβής και αντεθνική, με αποτέλεσμα να βρεθούν αντιμέτωποι με την κρατική λογοκρισία και την καταστολή.
Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στον εκπαιδευτικό και πνευματικό κόσμο της εποχής, καθώς οι δύο καθηγητές είχαν ήδη αφήσει σημαντικό αποτύπωμα στην ελληνική παιδαγωγική σκέψη, προωθώντας τη δημοκρατική παιδεία, την ελεύθερη σκέψη και την ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας των μαθητών.
Τα «Μαρασλειακά», όπως και τα «Ορφανοτροφικά» και τα «Αθεϊκά» νωρίτερα, κατέδειξαν ότι η γλώσσα και η παιδεία αποτελούσαν το κεντρικό πεδίο μάχης για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας.
Οι ιδέες του Γληνού και του Δελμούζου μπορεί να διώχθηκαν, αλλά τελικά επικράτησαν και αποτέλεσαν τη βάση των μεγάλων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που ακολούθησαν μεταπολεμικά.
