29 Δεκεμβρίου 1966. Είναι μια ημερομηνία με διπλή και κομβική σημασία για την ιστορία της Υπόθεσης Λαμπράκη, η οποία αποκάλυψε τις βαθιές παθογένειες της πολιτικής και θεσμικής ζωής στην Ελλάδα.
Το 1966, μετά από μια μαραθώνια σύσκεψη, οι ένορκοι του Κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης ανακοινώνουν την ετυμηγορία στην πολύκροτη δίκη για τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ, Γρηγόρη Λαμπράκη.
Οι φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης, Σπύρος Γκοτζαμάνης και Μανώλης Εμμανουηλίδης, κρίνονται ένοχοι και καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης 11 και 8½ ετών αντίστοιχα. Ωστόσο, όλοι οι αξιωματικοί της Χωροφυλακής που κατηγορούνταν για ηθική αυτουργία, συγκάλυψη και παράβαση καθήκοντος, απαλλάσσονται.
Η απόφαση προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη, καθώς η υπόθεση είχε αναδείξει τον σκοτεινό ρόλο παρακρατικών μηχανισμών στην πολιτική ζωή της εποχής.
Τρία χρόνια αργότερα, στις 29 Δεκεμβρίου 1969, η υπόθεση Λαμπράκη γνωρίζει νέα διεθνή προβολή: η ταινία Ζ του Κώστα Γαβρά, εμπνευσμένη από τα γεγονότα της δολοφονίας, ανακηρύσσεται καλύτερη ταινία της χρονιάς από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης. Το φιλμ θα γίνει παγκόσμιο σύμβολο πολιτικού κινηματογράφου και καταγγελίας της κρατικής αυθαιρεσίας.
