3 Ιανουαρίου 1850. Ο αγγλικός στόλος, υπό τον Σερ Ουίλιαμ Πάρκερ, καταπλέει στον Πειραιά με πρόσχημα την αποζημίωση του Δαβίδ Πατσίφικο, εβραιοπορτογάλου εμπόρου με αγγλική υπηκοότητα.
Οι Βρετανοί απειλούν να αποκλείσουν όλα τα ελληνικά παράλια εάν δεν τακτοποιηθούν οι εκκρεμότητες μεταξύ Ελλάδας και Μεγάλης Βρετανίας. Η ελληνική κυβέρνηση, ακολουθώντας πολιτική ακεραιότητας και κυριαρχίας, απορρίπτει το βρετανικό τελεσίγραφο.
Ως αντίποινα, οι Άγγλοι προχωρούν στον αποκλεισμό του Πειραιά και στην κατάσχεση του εμπορικού φορτίου του Πατσίφικο, προκαλώντας σοβαρή ένταση στις ελληνοβρετανικές σχέσεις.
Το επεισόδιο, γνωστό και ως «Υπόθεση Πατσίφικο», αποκτά έντονο πολιτικό και διεθνές βάρος, καθώς εγείρει θέματα κυριαρχίας, δικαιωμάτων των υπηκόων ξένων χωρών και των πιέσεων που ασκούσαν οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα του 19ου αιώνα.
Η κρίση πήρε διεθνείς διαστάσεις, καθώς Ρωσία και Γαλλία (οι άλλες δύο Προστάτιδες Δυνάμεις της Ελλάδας) αντέδρασαν έντονα στην μονομερή βρετανική ενέργεια, θεωρώντας την, προσβολή της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας.
Το γεγονός σημειώνεται ως μία από τις σημαντικότερες κρίσεις στην πρώιμη νεοελληνική διπλωματία, αναδεικνύοντας τις προκλήσεις της ανεξαρτησίας και της εθνικής αξιοπρέπειας έναντι ξένων συμφερόντων.
