3 Ιουλίου 1908. Ο Ιταλός αρχαιολόγος Λουίτζι Περνιέρ ανακαλύπτει ένα από τα πιο μυστηριώδη ευρήματα της αρχαιολογίας, τον Δίσκο της Φαιστού. Το εύρημα εντοπίζεται σε υπόγειο δωμάτιο του Μινωικού ανακτόρου της Φαιστού, κοντά στην Αγία Τριάδα.
Ο δίσκος είναι κατασκευασμένος από πηλό και φέρει σπειροειδή διάταξη συμβόλων, τα οποία έχουν αποτυπωθεί με τη χρήση σφραγίδων. Αυτή η μέθοδος «προαναγγέλλει» την ιδέα των κινητών στοιχείων του Γουτεμβέργιου, καθώς οι σφραγίδες μπορούσαν να επαναχρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία πανομοιότυπων κειμένων, κάτι πρωτάκουστο για το 1700 π.Χ. Τα σύμβολα αυτά, συνολικά 241, αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα παραδείγματα τυπογραφικής αποτύπωσης στην ιστορία.
Παρά τις πολυάριθμες προσπάθειες των επιστημόνων, η γραφή του Δίσκου της Φαιστού παραμένει μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη. Η σημασία του, η γλώσσα που αποτυπώνει και ο σκοπός της δημιουργίας του εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο μελέτης και συζήτησης. Είναι ένα δείγμα τεχνολογίας που μοιάζει να ήρθε από έναν πολύ προχωρημένο πολιτισμό.
Η ανακάλυψη αυτή προσέφερε πολύτιμες πληροφορίες για τον Μινωικό πολιτισμό και εξακολουθεί να γοητεύει τόσο τους επιστήμονες όσο και το ευρύ κοινό, ως ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της αρχαιότητας.
