30 Απριλίου 1926. Στην Ελλάδα θεσπίζεται, με νόμο, η υποχρεωτική φοίτηση για όλα τα παιδιά ηλικίας από 6 έως 14 ετών. Η ρύθμιση αυτή αποτέλεσε σημαντικό βήμα στον εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού συστήματος και σηματοδότησε την επίσημη μετάβαση από την παιδεία ως «προνόμιο των λίγων» στην παιδεία ως «υποχρέωση του κράτους προς όλους».
Η νομοθετική αυτή τομή εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο μεταρρυθμίσεων και ανασυγκρότησης μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η Ελλάδα έπρεπε να ενσωματώσει 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες, γι’ αυτό η υποχρεωτική φοίτηση είχε και κοινωνικό στόχο. Το σχολείο έγινε ο χώρος όπου παιδιά από τη Σμύρνη, τον Πόντο, την Ήπειρο και την Κρήτη απέκτησαν κοινή ταυτότητα και γλώσσα.
Με όριο τα 14 έτη, ο νόμος προσπάθησε να κρατήσει τα παιδιά μακριά από τα χωράφια και τα εργοστάσια. Παρά τις καλές προθέσεις, η εφαρμογή του νόμου το 1926 συνάντησε τεράστια εμπόδια. Ωστόσο λειτούργησε ως προοίμιο της μεγάλης Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης του 1929.
Χωρίς εκείνη τη νομοθετική «πίεση» για υποχρεωτική φοίτηση, η Ελλάδα θα είχε αργήσει πολύ περισσότερο να αποκτήσει τη μέση αστική τάξη και το επιστημονικό προσωπικό που τη στήριξε τις επόμενες δεκαετίες.
