30 Μαρτίου 1889. Ο Χαρίλαος Τρικούπης καταθέτει στη Βουλή των Ελλήνων το όραμά του για την ένωση Ρίου και Αντιρρίου με μια μόνιμη γέφυρα.
Σε μια εποχή όπου οι τεχνικές δυνατότητες της χώρας είναι περιορισμένες και το έργο φαντάζει σχεδόν ουτοπικό, η πρόταση εκφράζει τη βαθιά πεποίθησή του ότι η ανάπτυξη της Ελλάδας περνά μέσα από μεγάλες υποδομές και τον εκσυγχρονισμό των μεταφορών.
Η ιδέα παραμένει για δεκαετίες στα χαρτιά, αναβαλλόμενη λόγω οικονομικών δυσκολιών και πολέμων. Χρειάζονται 115 χρόνια για να γίνει το πολιτικό όραμα πραγματικότητα.
Στις 12 Αυγούστου 2004, παραμονή της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, η γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου παραδίδεται στην κυκλοφορία, συνδέοντας οριστικά τη Στερεά Ελλάδα με την Πελοπόννησο.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 8 Αυγούστου 2004, οι λαμπαδηδρόμοι της Ολυμπιακής φλόγας διασχίζουν πρώτοι τη γέφυρα, δίνοντας στο έργο έναν έντονο συμβολισμό συνέχειας και μνήμης.
Ο Τρικούπης συχνά κατηγορήθηκε για «φαραωνικά έργα» που οδηγούσαν τη χώρα στη χρεοκοπία (το περίφημο «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»), όμως η ιστορία απέδειξε ότι χωρίς αυτά τα έργα, η Ελλάδα δεν θα είχε αποκτήσει ποτέ τη ραχοκοκαλιά ενός σύγχρονου κράτους.
