Στις 30 Νοεμβρίου 1958, υποβάλλεται στον Υπουργό Δημοσίων Έργων, Σόλωνα Γκίκα, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή, η μελέτη για την κατασκευή του Μετρό των Αθηνών.
Η μελέτη περιγράφει ένα φιλόδοξο σχέδιο για ένα υπόγειο σιδηροδρομικό δίκτυο, που θα συνδέει κεντρικές περιοχές της πρωτεύουσας, διευκολύνοντας τη μετακίνηση των πολιτών και μειώνοντας την κυκλοφοριακή συμφόρηση.
Στην εποχή εκείνη, η αναφορά ότι το Μετρό θα κατασκευαστεί «προσεχώς και κατά τμήματα» ακούγεται φιλόδοξη, σχεδόν ουτοπική, καθώς η Αθήνα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υποδομών.
Η πραγματικότητα όμως απέδειξε ότι το «προσεχώς» θα χρειαζόταν 33 ολόκληρα χρόνια, για να αρχίσουν να γίνονται οι πρώτες εργασίες, και να λειτουργήσει το 2000.
Η τεράστια χρονική απόσταση μεταξύ της μελέτης και της υλοποίησης οφείλεται σε παράγοντες όπως η πολιτική αστάθεια, η έλλειψη χρηματοδότησης, οι γραφειοκρατικές δυσκολίες και, κυρίως, η απαιτητική γεωλογία της Αθήνας
Παρά την καθυστέρηση, διαπιστώνουμε ότι είναι ένα από τα πιο σημαντικά έργα υποδομής της χώρας, που άλλαξε ριζικά την καθημερινότητα των Αθηναίων και άνοιξε το δρόμο για τη σύγχρονη πόλη.
