4 Ιανουαρίου 1965. Οι τουρκικές αρχές προχωρούν σε μια σκληρή και στοχευμένη οικονομική και διοικητική πολιτική κατά των Ελλήνων υπηκόων που κατοικούν μόνιμα στην Τουρκία, δεσμεύοντας το σύνολο των εισοδημάτων τους.
Το μέτρο αυτό αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής πίεσης προς το ελληνικό στοιχείο, μέσα σε μια ήδη φορτισμένη περίοδο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Την ίδια στιγμή, οι διώξεις σε βάρος των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου εντείνονται. Τα νησιά, που με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 όφειλαν να απολαμβάνουν καθεστώς τοπικής αυτονομίας και σεβασμού των δικαιωμάτων της ελληνικής κοινότητας, βρίσκονται πλέον αντιμέτωπα με συστηματικές πρακτικές εκτουρκισμού.
Κατασχέσεις περιουσιών, περιορισμούς στην εκπαίδευση, εγκατάσταση ποινικών καταδίκων και διαρκείς παρενοχλήσεις των κατοίκων.
Τα γεγονότα αυτά, τα οποία κορυφώθηκαν μεταξύ 1964 και 1965, θεωρούνται ως το τελικό και καθοριστικό χτύπημα κατά του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και των δύο νησιών, μειώνοντας δραστικά τον πληθυσμό τους και αφήνοντας πίσω μια τραυματική κληρονομιά για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
