6 Ιουνίου 1923. Στο πλαίσιο της Διάσκεψης της Λωζάνης, λαμβάνονται κρίσιμες αποφάσεις για τη διαμόρφωση των συνόρων στην Ανατολική Μεσόγειο μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μεταξύ αυτών, καθορίζονται οριστικά τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στον ηπειρωτικό χώρο, τα οποία τοποθετούνται στο μέσο της κοίτης του ποταμού Έβρου.
Η απόφαση να οριστεί η κοίτη του Έβρου ως σύνορο ήταν μια κίνηση ρεαλισμού. Η χρήση της μέσης γραμμής του ποταμού, παρείχε μια σαφή, φυσική οριοθέτηση που μείωνε τις πιθανότητες μελλοντικών αμφισβητήσεων στον χερσαίο χώρο.
Η συμφωνία αυτή αποτελεί μέρος της ευρύτερης Συνθήκης της Λωζάνης, που καθόρισε το νέο γεωπολιτικό καθεστώς στην περιοχή και έθεσε τέλος σε μια μακρά περίοδο συγκρούσεων.
Παράλληλα, η κυβέρνηση της Άγκυρας αποσύρει κάθε αντίρρηση σχετικά με την παραχώρηση του Καστελόριζου στην Ιταλία. Το 1923 το Καστελόριζο δεν ήταν «ελληνικό», αλλά τελούσε υπό ιταλική κατοχή από το 1912. Η απόφαση της 6ης Ιουνίου απλώς επικύρωσε ότι η Τουρκία δεν θα έθετε εμπόδια στην ιταλική παρουσία εκεί, κάτι που άνοιξε τον δρόμο για την τελική ενσωμάτωση του νησιού στην Ελλάδα το 1947.
