8 Απριλίου 1820. Στη Μήλο, ο αγρότης Γιώργος Κεντρωτάς σκάβει στο χωράφι του, κοντά στα ερείπια της αρχαίας πόλης. Προσπαθώντας να καθαρίσει το χωράφι του, ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με την απόλυτη ομορφιά. Ανάμεσα σε πέτρες και χώματα, αποκαλύπτεται ένα μαρμάρινο γυναικείο άγαλμα εξαιρετικής τέχνης. Είναι η περίφημη σήμερα Αφροδίτη της Μήλου, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα της ελληνιστικής γλυπτικής.
Το άγαλμα, που χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ., αποδίδεται συνήθως στον γλύπτη Αλέξανδρο από την Αντιόχεια. Η μορφή, με τη γαλήνια έκφραση και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο γυμνό και στο ενδεδυμένο σώμα, συνδυάζει κλασικά πρότυπα με τη δυναμική της ελληνιστικής εποχής. Την ηρεμία του Φειδία με τον αισθησιασμό και τη δυναμική κίνηση του Πραξιτέλη.
Τα χαμένα της χέρια που έλειπαν εξαρχής, τροφοδότησαν αμέτρητες εικασίες για την αρχική της στάση.
Λίγο μετά την ανακάλυψή της, η Αφροδίτη αποκτάται από Γάλλους αξιωματούχους και μεταφέρεται στη Γαλλία, καθώς η Μήλος τελούσε τότε υπό οθωμανική κυριαρχία.
Σήμερα, η Αφροδίτη παραμένει μια «πρέσβειρα» του ελληνικού κάλλους, αλλά και ένα ανοιχτό ερώτημα για την επιστροφή των πολιτιστικών θησαυρών στις χώρες προέλευσής τους.
