Ο πλανήτης Γη μπορεί τελικά να μην «καταποθεί» από την επεκτεινόμενη πύρινη σφαίρα του ετοιμοθάνατου Ήλιου —κάτι που για πολύ καιρό θεωρούνταν η οριστική μοίρα του πλανήτη μας— σύμφωνα με τους επιστήμονες.
Μην ανησυχείτε: αυτό δεν αναμένεται να συμβεί πριν από την παρέλευση 5 δισεκατομμυρίων ετών, πολύ μετά την εξάλειψη κάθε μορφής ζωής στη Γη. Όταν ο ήλιος καταναλώσει όλο το υδρογόνο στον πυρήνα του, θα περάσει από δύο τεράστιες φάσεις επέκτασης: αρχικά θα γίνει ένας κόκκινος γίγαντας και στη συνέχεια, όταν εξαντληθεί το ήλιό του, ένα αστέρι του «ασυμπτωτικού κλάδου των γιγάντων» (AGB).Αυτός ο πύρινος θάνατος θα επιφέρει μερικές σημαντικές αλλαγές εδώ πίσω στη Γη.
Κοσμική «μάχη»: Η παλίρροια που έλκει και ο αστρικός άνεμος που απωθεί τη Γη
Καθώς ο ήλιος μεγαλώνει, οι αυξανόμενες βαρυτικές δυνάμεις θα έλκουν τη Γη προς το μέρος του. Για τη Γη και τη σελήνη, η δύναμη αυτή δημιουργεί την άνοδο και την κάθοδο των παλιρροιών στους ωκεανούς μας.
Η ενέργεια από αυτές τις παλίρροιες, η οποία διαχέεται στον πυθμένα του ωκεανού, επιβραδύνει την περιστροφή της Γης και σταδιακά απομακρύνει τη σελήνη από εμάς. Καθώς ο ήλιος επεκτείνεται και η φλεγόμενη επιφάνειά του πλησιάζει τη Γη, έντονα παλιρροϊκά κύματα θα ξεσηκωθούν στο εσωτερικό του άστρου.
Όταν αυτά διαχυθούν, θα παρασύρουν τη Γη στην καταδικασμένη αγκαλιά του. Ωστόσο, ο διογκούμενος ήλιος θα χάσει επίσης μεγάλο μέρος της μάζας του λόγω του αστρικού ανέμου, ο οποίος απωθεί τον πλανήτη μας ακόμη πιο μακριά.
«Η μοίρα της Γης εξαρτάται από μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο φαινόμενα», εξήγησε ο Ματς Εσελντέρς (Mats Esseldeurs), επικεφαλής συγγραφέας μιας μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Astronomy & Astrophysics την Παρασκευή.
«Αν επικρατήσουν οι παλιρροϊκές αλληλεπιδράσεις, η Γη θα καταποθεί από τον ήλιο. Αν επικρατήσει η απώλεια μάζας του ήλιου, η Γη θα διαφύγει σε μια τροχιά μεγαλύτερη από την ακτίνα του άστρου της», ανέφερε σε δήλωσή του ο αστροφυσικός από το Πανεπιστήμιο του Λέβεν στο Βέλγιο. Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες προέκριναν την πρώτη υπόθεση.
Απολαμβάνοντας τον ήλιο
Ωστόσο, οι υπολογισμοί τους βασίζονταν σε σχετικά απλές περιγραφές της παλιρροϊκής διάχυσης στο εσωτερικό των γιγάντιων άστρων. Οι πρόοδοι που σημειώθηκαν στη μοντελοποίηση αυτών των παλιρροιών τα τελευταία 15 χρόνια επέτρεψαν στους συγγραφείς της μελέτης να δείξουν ότι «η διάχυση είναι χαμηλότερη από ό,τι αναμενόταν προηγουμένως», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο (AFP) ο Στεφάν Ματίς (Stephane Mathis), αστροφυσικός στο κέντρο CEA Paris-Saclay στη Γαλλία.
Για να εκτιμήσει η ομάδα πόση μάζα θα μπορούσε να χάσει ο ήλιος, επικεντρώθηκε κυρίως σε ένα κοντινό άστρο που ονομάζεται L2 Πρύμνης (L2 Puppis) και μοιάζει με τον «ηλικιωμένο ξάδελφο» του ήλιου, δήλωσε ένας από τους συγγραφείς της μελέτης.
«Η καλύτερη κατανόηση της φυσικής των παλιρροιών και οι πιο προηγμένοι περιορισμοί που διαθέτουμε για την απώλεια μάζας μάς επιτρέπουν να πούμε ότι —με βάση την τρέχουσα κατάσταση των γνώσεων— η Γη θα μπορούσε να απομακρυνθεί από τον ήλιο, σε αντίθεση με ό,τι είχε προβλεφθεί παλαιότερα», δήλωσε ο Ματίς.
Σύμφωνα με τη νέα μοντελοποίηση, και ο Άρης ξεφεύγει από τη μοιραία περιδίνηση προς τον ήλιο. Ωστόσο, οι δύο πλανήτες που βρίσκονται πιο κοντά στον ήλιο, ο Ερμής και η Αφροδίτη, δεν είναι τόσο τυχεροί.
Θα καταποθούν αδυσώπητα από την επεκτεινόμενη πύρινη σφαίρα. Μετά από όλα αυτά, ο ήλιος θα μετατραπεί τελικά σε ένα εξαιρετικά πυκνό άστρο που ονομάζεται λευκός νάνος. Μη όντας πλέον ικανός για αντιδράσεις σύντηξης, θα αρχίσει σιγά-σιγά να εξασθενεί και να ψύχεται με την πάροδο του χρόνου.
