Κάθισα και τον περίμενα στη συνηθισμένη μας γωνιά στο μπαρ του ξενοδοχείου,
ενώ σκεφτόμουν τους οpγασμούς που θα μου δώσει απόψε. Θα υπάρξει μια μακρά επαφή; Ή θα φτάσουμε κατευθείαν στα γρήγορα, που ξέρει ότι αγαπώ;
Τα μάτια μου μένουν χαμηλά, αποφεύγοντας επίτηδες το δαχτυλίδι στο αριστερό μου δάχτυλο. Εκείνος εμφανίζεται και λέει ένα γλυκό «γεια». Αχ, αν αυτό συνέβαινε πιο συχνά από δύο φορές το μήνα… αχ αν στη θέση του ήταν ο άντρας μου.
Μέχρι πρόσφατα έπαιρνα τους όρκους μου στα σοβαρά. Ο σύζυγός μου ήταν ο όρκος μου για μένα, από τότε που γνωριστήκαμε στο πανεπιστήμιο. Δεν υπήρχαν ποτέ τρελές σπίθες ανάμεσα μας, αλλά ήταν το πρώτο μου αγόρι – το πρώτο μου όλα – και ήταν επίμονος. Έτσι, όταν μου έκανε πρόταση γάμου δύο εβδομάδες πριν αποφοιτήσω, είπα ναι.
Πέντε χρόνια αργότερα, έχουμε δύο μωρά και μια τρομερά ήρεμη, μονόπλευρη σeξουαλική ζωή. Προκαταρκτικά παιχνίδια, πειραματισμοί, ρίξε με στον τοίχο; Δεν υπάρχει τίποτα από αυτά. Βέβαια αυτά τα προβλήματα δεν με είχαν καταβάλει ποτέ. Τουλάχιστον, για μέχρι όσο νόμιζα, γιατί μετά ήρθαν τα πάνω κάτω.
«Γιατί δεν προσπαθείς;» Τον ρώτησα στο κρεβάτι ένα βράδυ. «Αυτό είναι δύσκολο για μένα», απάντησε. «Δεν μου αρέσει». Μετά από αυτό, μου είπε ότι θα προτιμούσε να μην τον ρωτήσω ξανά. Έτσι εκείνο το βράδυ, το σeξ τελείωσε με τον οpγασμό του και εμένα ξαπλωμένη εκεί, ανικανοποίητη.
Λίγο αργότερα, παρατήρησα έναν καuτό τύπο να περιφέρεται κοντά μου στο παντοπωλείο. Τελικά, με πλησίασε και μου είπε: «Ζηλεύω τον τυχερό που έβαλε ένα δαχτυλίδι σε αυτό το δάχτυλο». Θυμάμαι ότι σκεφτόμουν «δε νομίζω ότι ο άντρας μου να καταλαβαίνει πόσο τυχερός είναι».
Κάτι από αυτήν τη γρήγορη συζήτηση ξύπνησε μέσα μου ένα πάθος. Εκείνο το βράδυ, κατέβασα μιας εφαρμογή γνωριμιών για άτομα που είναι ήδη σε σχέσεις, ελπίζοντας να βρω κάποιον που θα ήθελε να κάνει σeξ μαζί μου. Σύντομα, συνδέθηκα με τον Jared. Φαινόταν όμορφος, ευγενικός και περιπετειώδης και μετά από τα διακριτικά μηνύματα που ανταλλάζαμε για δύο εβδομάδες, αποφασίσαμε να συναντηθούμε.
Εκείνο το βράδυ, ήμουν πάρα πολύ νευρική. Ακόμη και ως παντρεμένη γυναίκα, ήμουν ακόμα αρκετά άπειρη σeξουαλικά. Ένιωθα και ένοχη, φυσικά, αναρωτιόμουν αν είχα δοκιμάσει ό,τι μπορούσα για να φτιάξω το σeξουαλικό κομμάτι με τον άντρα μου. Αλλά μετά σκέφτηκα όλους τους συμβιβασμούς που είχα κάνει και τους οποίους είχε απορρίψει. Το στομaτικό ήταν αδιαπραγμάτευτο για εκείνον, οπότε αποφάσισα ότι αντί να αρνηθώ στον εαυτό μου αυτήν την εμπειρία, θα έπρεπε απλώς να την πάρω από κάπου αλλού.
Τώρα, προσπαθώ να βλέπω τον Jared όσο πιο συχνά μπορώ και στέλνουμε μηνύματα καθημερινά σε μια εφαρμογή ιδιωτικών μηνυμάτων.
Αλλά ξέρω τι σκέφτεστε: Γιατί δεν αφήνω τον άντρα μου; Είναι απλό: Έχουμε παιδιά και είναι η προτεραιότητά μου και ο σύζυγός μου είναι ένας υπέροχος πατέρας. Ίσως δεν είναι σωστό εκ μέρους μου να περιμένω από αυτόν να είναι όλα όσα χρειάζομαι. Και ίσως δεν είναι ρεαλιστικό για τον σύζυγό μου να μην περιμένει από εμένα να χρειαστώ περισσότερα.
Όμως μετά από αρκετούς οpγασμούς, έπιασα τον εαυτό μου να έχει εμμονή με το πότε θα τους ξαναβιώσω, παρά με τον γάμο μου και το τι κάνω πίσω από την πλάτη του άντρα μου.
Αυτή είναι η ιστορία μου και δεν ξέρω πως σας φαίνεται, όμως είναι ένα πρόβλημα που είχα και κατάφερα, έστω και έτσι, να βρω τη λύση.
