Συμπληρώθηκαν ήδη δύο εβδομάδες λειτουργίας της νέας κυβέρνησης και υπάρχουν σοβαροί, βασικοί λόγοι για να τοποθετηθεί κανείς απέναντί της.
Του Φώτη Σιούμπουρα *
Βεβαίως η κυβέρνηση της ΝΔ θα κριθεί, όπως όλες εξ άλλου οι κυβερνήσεις, στο τέλος της τετραετίας. Όμως έχουμε ήδη σοβαρά δείγματα γραφής, που τουλάχιστον μπορεί να οδηγήσουν σε μια σύγκριση με τον τρόπο που (ιδεολογικά) λειτουργούσε η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Αναμφισβήτητα τις δύο κυβερνήσεις χωρίζει ιδεολογικό χάος. Η προηγούμενη υπερασπίστηκε και εφάρμοσε μια πολιτική με επίκεντρο το δημόσιο, ενώ η παρούσα υπερασπίζεται, βάσει τουλάχιστον με τα όσα είπε ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης και τις τοποθετήσεις υπουργών, μια πολιτική με ατμομηχανή την ιδιωτική οικονομία. Το δημόσιο για την προηγούμενη κυβέρνηση ήταν το βασικό εργαλείο παραγωγής πλούτου και διαχείρισης των ανθρωπιστικών δομών. Το δημόσιο για την παρούσα κυβέρνηση είναι το εργαλείο για να παράξει πλούτο η ιδιωτική οικονομία κυρίως, με τη συμμετοχή των δημοσίων επενδύσεων. Οι ανθρωπιστικές δομές είναι ενταγμένες στην ιδέας της τάξης σ’ αυτή την κυβέρνηση. Στην προηγούμενη, στην ιδέα της ανοχής.
Βέβαια η ΝΔ και η κυβέρνηση δεν κρύβει την πολιτική της και την ιδεολογία που εφαρμόζει, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, που εφάρμοσε σαν κυβέρνηση μια πολιτική της δεξιάς, διαφημίζοντάς την σαν πολιτική της αριστεράς. Με τη δικαιολογία ότι εξαναγκάστηκε σ αυτήν. Μια δικαιολογία βέβαια που δεν αναγνώρισε στην συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη.
Αλλά, εκτός από τις οικονομικές παραμέτρους έχουμε και τις κοινωνικές. Η απελθούσα κυβέρνηση ήταν «δικαιωματική». Ήταν δηλαδή υπέρ των δικαιωμάτων των πολιτών σε όλους τους τομείς. Αντιθέτως, η παρούσα κυβέρνηση είναι των υποχρεώσεων περισσότερο.
Η πολιτική των δικαιωμάτων εφαρμόστηκε στην Παιδεία, το προσφυγικό, την ασφάλεια και τη Δικαιοσύνη κυρίως. Η παρούσα κυβέρνηση έχει εξαγγείλει πολιτική υποχρεώσεων σ αυτούς τους τομείς.
Ιδεολογικά, λοιπόν, θα λέγαμε ότι η απελθούσα κυβέρνηση δεν τα πήγε πολύ καλά. Ούτε στη θεωρία ούτε στην πράξη. Γιατί δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τη θεωρία της ούτε στην οικονομία ούτε στην κοινωνία. Με εξαίρεση τον τομέα της Υγείας, όπου ο υπουργός ξεκαθάρισε αρκετούς άρρωστους τομείς προμηθειών, φαρμάκων και διοικήσεων, χωρίς να καταφέρει να εξανθρωπίσει τα νοσοκομεία και τη δουλειά των νοσοκομειακών.
Το ιδεολογικό στίγμα της παρούσας κυβέρνησης είναι σαφές: Πρώτα υποχρεώσεις και μετά δικαιώματα. Πρώτα δουλειά και μετά αμοιβές. Να κερδίζει φυσικά ο εργοδότης και φυσικά μετά ο εργαζόμενος. Όχι να κατηγορούμε τον επιχειρηματία που βγάζει κέρδος. Πρώτα να στρωθεί ο δρόμος και μετά να τον βαδίσουμε.
Η απελθούσα κυβέρνηση κρίθηκε στην πράξη σε όλους τους τομείς. Η παρούσα έχει μόλις 15 μέρες ζωής.( 12 στην κυριολεξία). Ουσιαστικά δεν είναι συγκρίσιμες. Κάτι, όμως, είναι συγκρίσιμο. Ο επαγγελματισμός.
Αποτέλεσμα του αντιεπαγγελματισμού της απελθούσας κυβέρνησης σε όλους σχεδόν τους τομείς ήταν η καθυστέρηση στην αντιμετώπιση επειγουσών αναγκών, η πλημμελής αντιμετώπιση άλλων, η λανθασμένη αντιμετώπιση των περισσότερων, που διορθώνονταν εκ των υστέρων και αφού διαπιστωνόταν εκ του αποτελέσματος το λάθος. Χαμένος χρόνος, χρήμα, φήμη, ταλαιπωρία πολιτών, θύματα.
Τα μέλη της απελθούσας κυβέρνησης, όπως ομολόγησαν και οι ίδιοι, δεν ήταν έτοιμοι για την εξουσία. Για να κυβερνήσουν επιστράτευσαν από τα παλιά κόμματα «επαγγελματίες», που οι περισσότεροι αποδείχτηκαν περισσότερο ζημιογόνοι από όσο επιτυχημένοι.
Με τα ευρωπαϊκά μέτρα σύγκρισης, αυτή δεν ήταν εικόνα σοβαρής αριστεράς. Από την άλλη πλευρά είδαμε μια κυβέρνηση να σχηματίζεται εν ριπή οφθαλμού, να ενεργοποιείται εν ριπή οφθαλμού, να ξέρει ο καθένας τη δουλειά του, να είναι συνεπείς στους χρόνους, να αποτελείται από επαγγελματίες, από έμπειρους τεχνοκράτες και να δρα στην πρώτη κρίση με συντονισμό και ταχύτητα. Αυτά είναι πραγματικά περιστατικά είτε αρέσουν είτε δεν αρέσουν. Και είναι ντροπή που δεν χαρακτήριζαν και την προηγούμενη κυβέρνηση της πρώτης φορά αριστεράς. Μακάρι τώρα, στα χρόνια που θα είναι στην αντιπολίτευση οι πρώην κυβερνώντες, να βρουν τον «δρόμο της κανονικότητας». Θα είναι καλό και για τη δημοκρατία και για τη χώρα.
* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ
