Η παρακμή με ζήλο μιλάει για τον εαυτό της. Τα γεγονότα της καθημερινότητας, από τις πράξεις βίας μέχρι την ηχώ της πολιτικής κενολογίας, δυναμώνουν τη φωνή της.
Του Λευτέρη Κουσούλη*
Εικόνα μαραμένου κήπου δίνει η χώρα. Η πολιτική αδυναμία που συγκροτείται σχεδόν οργανωμένα εγκαθίσταται ως η μόνη άμεση όψη του εγγύς μέλλοντος.
Η συμβατικότητα στην πολιτική δράση, η απόσταση από τα κρίσιμα θέματα που απαιτούν μεταβολές και νέα θεμελίωση, παρατείνουν τη σημερινή κατάσταση και αποθαρρύνουν κάθε σκίρτημα ελπίδας ή ματιά αισιοδοξίας.
Η κυβέρνηση μπορεί να ισχυριστεί ότι τα χρόνια της κυριαρχίας της υπονόμευσε την πολιτική λειτουργία, αφαίρεσε από την πολιτική πράξη κάθε ανανεωτικό πνεύμα της και πρόσθεσε ως γνήσια δύναμη συντήρησης ματαιότητα σε κάθε ιδέα ή προσπάθεια αλλαγής.
Μια στασιμότητα με τροπή εξάντλησης και μαρασμού είναι το ορατό παρόν μας. Οι οπαδοί της κλειστής κοινωνίας μπορούν, προσωρινά νικητές, να αισθάνονται ασφαλείς στη σκιά των τειχών του οικισμού.
Μέσα στην οριακή αυτή περίσταση άτομα και ομάδες – εστίες ανθρώπων – επιλέγουν την υπεύθυνη προσωπική εμπλοκή και ως άλλα μικρά, περιορισμένα, ελάχιστα, μειοψηφικά ηφαίστεια, σιγοκαίνε στα έγκατα του οικισμού, αντιμαχόμενα τη φθορά του.
Δίκτυα αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα συμπαραστέκονται βουβά και αφοσιωμένα σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη. Ιερείς σε καθημαγμένες ενορίες, γιατροί, νοσηλευτές, δάσκαλοι, καθηγητές, γίνονται το παράδειγμα και το πρότυπο άλλης μορφής δράσης και συμμετοχής.
Νέοι άνθρωποι αναζητούν, διαβάζουν, ψάχνουν, ρωτούν, στην ανάγκη οπλισμού τους απέναντι στη σύγχυση και το δηλητηριώδες νέφος του ανορθολογισμού και την κυριαρχία των σκουριασμένων σχημάτων ερμηνείας και σκέψης.
Εκδοτικοί οίκοι παλεύουν να αντέξουν μέσα στην κρίση με μια αξιοπρόσεκτη έως και θαυμαστή νέα παραγωγή, που μιλάει για την ανάγκη των ανθρώπων να εκφρασθούν, να αντιταχθούν, να υπάρξουν, να αρνηθούν τη σιωπή και την αυτοκατάργηση. Ανθρωποι του λόγου, μέσα στη μικρή ή μεγάλη προσπάθεια του καθενός, παρήγορα γίνονται η φωνή του νέου που μπορεί να γεννηθεί.
Είναι οι συντελεστές της νέας κυοφορίας. Οι εργάτες της ανήσυχης και δημιουργικής προετοιμασίας.
Οι αρνητές του συμβιβασμού με τα αδιέξοδα.
Αυτά τα μειοψηφικά ηφαίστεια μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι δεν υπάρχει δύναμη να τα αφομοιώσει και να τα συγχωνεύσει, να τα μετατρέψει σε ύλη προς άμορφη πολιτική κατεργασία. Σε ατομικό επίπεδο το ανθρώπινο μέγεθος καθίσταται καθοριστικός παράγοντας εκτροπής της μεγάλης ορμής του ποταμού. Η εμπλοκή των προσώπων γίνεται αιτία μιας κυοφορούμενης μεταστροφής.
Τα μειοψηφικά ηφαίστεια μας λένε λίγο πριν από την έκρηξή τους ότι αν κάποιος πιστεύει πως μπορεί μια κοινωνία για πάντα να κοιμηθεί, αυτός είναι ο βαθιά νυχτωμένος.
*Ο Λευτέρης Κουσούλης γεννήθηκε στην Ελίκα Λακωνίας το 1952. Γυμνάσιο στη Σπάρτη. Λύκειο στους Μολάους. Σπούδασε στην Πάντειο και στη Γαλλία, την πολιτική και τα φαινόμενα εξουσίας. Από τα φοιτητικά του χρόνια έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί με τη μελέτη των μηχανισμών κοινωνικής και πολιτικής επιρροής. Οδηγός του επιστημονικού προβληματισμού του είναι η πρόταση: Μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία, εργάστηκε για λίγα χρόνια ως ωρομίσθιος καθηγητής. Από το 1995 και ως σήμερα εργάζεται στο χώρο του στρατηγικού σχεδιασμού και της επικοινωνίας με την εταιρεία «Λέγειν & Πράττειν» (www.legeinandprattein.gr). Είχε τη πρωτοβουλία για την ίδρυση του εκδοτικού οίκου «Το Πέρασμα», που στο σύντομο βίο του εξέδωσε 15 τίτλους. Ο Λευτέρης Κουσούλης, αρθρογραφεί συχνά στον Τύπο καθώς και στο Διαδίκτυο, τόσο για την πολιτική, όσο και για άλλες καθημερινές πλευρές της ύπαρξης. Επιλεγμένα κείμενά του έχουν γίνει αντικείμενο έκδοσης. Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει:
- Κείμενα για την Πολιτική & την Επικοινωνία(2007)
- Ήττα της Πολιτικής –18 θέσεις απέναντι(2008)
- Αναμνήσεις από το Βίτενμπεργκ –Όψεις του αδιεξόδου και η αναζήτηση της αισιοδοξίας(2009)
- Σταθεροί Τόποι(2012)
- Έξω από το καταφύγιο –Κείμενα για τη συνειδητοποίηση(2013).
- 10+10, (2014)
Όλα τα βιβλία κυκλοφορούν από τις «Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις».
