Στην Ελλάδα του 2025, η έννοια του cancel δεν αφορά πια μόνο την κουλτούρα των social media, είναι πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Το θεατρικό έργο #Cancel, με τον σατιρικό, σκοτεινό και καυστικό του λόγο, μοιάζει να γράφτηκε για να καθρεφτίσει μια χώρα που ακροβατεί ανάμεσα στην οργή και στην αδιαφορία, στην υπερπληροφόρηση και στην πλήρη σύγχυση. Και ίσως αυτός ο καθρέφτης να είναι πιο αληθινός από κάθε κοινοβουλευτική συζήτηση.
Στο έργο, οι χαρακτήρες αλληλο-ακυρώνονται, αυτο-ακυρώνονται και εντέλει στέκονται μπροστά στο κοινό γυμνοί: ανίκανοι να πάρουν ευθύνη, εγκλωβισμένοι σε μικρο-εγωισμούς, με μια διαρκή ανάγκη επιβεβαίωσης. Αν αντικαταστήσουμε τα ονόματα των ηρώων με ονόματα πολιτικών προσώπων, δεν αλλάζει τίποτα. Αν αλλάξουμε το σκηνικό σε τηλεοπτικό πάνελ, επίσης τίποτα. Το μήνυμα μένει: η πολιτική σκηνή της χώρας παλεύει διαρκώς με την εικόνα της αντί με τα προβλήματά της.
Αυτή είναι η ουσία της ελληνικής πολιτικής ζωής σήμερα: περισσότερη σκηνοθεσία παρά ουσία, περισσότερη σύγκρουση παρά λύση, περισσότερη ακύρωση παρά ευθύνη.
Η κοινωνία παρακολουθεί καθημερινά πολιτικές στρατηγικές που θυμίζουν θεατρικό καβγά:
– αντιπαραθέσεις χωρίς καμία προγραμματική βάση,
– σκάνδαλα που ξεχνιούνται μόλις προκύψει το επόμενο,
– θεατρινισμοί στα κανάλια,
– κομματική υστερία στα social media.
Και στο τέλος, όπως στο έργο, μένει μια ερώτηση που πονάει: Μήπως τελικά ακυρώνουμε ό,τι δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε;
Ακυρώνουμε τη συζήτηση για την υπογεννητικότητα, γιατί είναι δυσάρεστη.
Ακυρώνουμε την ανάγκη πραγματικής μεταρρύθμισης της δημόσιας διοίκησης, γιατί θα φέρει συγκρούσεις.
Ακυρώνουμε την ειλικρινή πολιτική αυτοκριτική, γιατί απειλεί καριέρες.
Ακυρώνουμε ακόμη και την αλήθεια, όταν δεν ταιριάζει με την κομματική μας ταυτότητα.
Το «#Cancel» δεν σατιρίζει μόνο τους θεατρικούς χαρακτήρες. Σατιρίζει όλους μας.
Και κυρίως ένα πολιτικό σύστημα που αντί να χτίζει, γκρεμίζει. Αντί να λύνει, αφαιρεί. Αντί να διορθώνει, «ακυρώνει».
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη άλλους πολιτικούς που φωνάζουν. Έχει ανάγκη πολιτικούς που ακούν. Όχι άλλους που ακυρώνουν. Αλλά εκείνους που διορθώνουν, αναλαμβάνουν και προχωρούν. Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό μήνυμα του έργου και η πραγματική τραγωδία της εποχής μας.
