Αφιερωμένη εξαιρετικά σε όσες και όσους απορούν πως έχει διατηρηθεί αλώβητο το καταπίστευμα της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974, όπως διατυπώθηκε με την Ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ και συντηρεί μέχρι και σήμερα διαβήματα, συχνά απονενοημένα, ακόμα και από τον αντίπαλο χώρο.
Το γεγονός είναι ότι η Εθνική Ανεξαρτησία, η Λαϊκή Κυριαρχία, η Κοινωνική Απελευθέρωση και η διεκδίκησή τους σε Δημοκρατικό Πλαίσιο συμπύκνωσαν και συμπυκνώνουν την ουσία ιστορικών επιθυμιών της λαϊκής πλειοψηφίας. Παραμένει ανοιχτό το θέμα μιας χώρας με επαρκή ασφάλεια και δικά της συμφέροντα, διατεθειμένης και ικανής να τα προασπίσει έναντι εχθρών, αλλά και πιστωτών και συμμάχων. Δικαιούμαστε να έχουμε ξανά κυβερνήτη όχι τον «Κανένα» ή άλλον, ακόμα πιο απαράδεκτο, αλλά κάποιον από εμάς και όχι όποιον να‘ ναι. Και βέβαια να έχουμε δημόσια υγεία και εκπαίδευση υψηλής ποιότητας και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για όλους. Όσο για τον ευτελισμό της ισονομίας, της ισηγορίας και της ισοπολιτείας από τους εξουσιαστές των ημερών μας χρειάζεται ξανά η συμμετοχή μας για την αποδοκιμασία τους.
Κατανοούμε πια, όλο και περισσότεροι, ότι οι ίδιες πάντα αρχές είναι η μόνη βάση για να αντιμετωπίσουμε απειλές, κίνδυνους και προβλήματα, παλαιά και νέα. Αρχές επαρκείς για έναν κοινό πολιτισμικό τόπο και μια εθνική, λαϊκή ενότητα. Ασπίδα απέναντι σε φτηνά μη πολιτικά τεχνάσματα αντιπάλων, τα οποία δεν θα βρίσκουν αποδέκτες. Με αυτή την αυτογνωσία μπορούμε να επιστρέψουμε στην Πολιτική και μ΄ αυτήν να εκδιώξουμε τους εμπόρους και τους αργυραμοιβούς από το σπίτι μας. Από «τον οίκο του πατρός μας» αν προτιμάτε.
