Για το τέλος της Μεταπολίτευσης, την κρίση εκπροσώπησης των κομμάτων και τα «υπόγεια ρεύματα» της ακροδεξιάς έκανε λόγο σε συνέντευξή του στον Αθήνα 9,84 και στην εκπομπή «Ο επισκέπτης της έβδομης μέρας» με τον Δημήτρη Τζιβελέκη, ο πολιτικός αναλυτής Γιώργος Σεφερτζής.
Το τέλος της Μεταπολίτευσης και η νέα πολιτική ζήτηση
«Βρισκόμαστε σε μία περίοδο μετάβασης η οποία αφορά το σύνολο του πολιτικού συστήματος. ‘Εχει ολοκληρωθεί ο ιστορικός κύκλος της μεταπολίτευσης μαζί με τον ιστορικό κύκλο των κομμάτων που πρωταγωνίστησαν σε αυτήν. Η κοινωνία βρίσκεται πλέον μπροστά σε νέα ζητούμενα μιας νέας μορφής πολιτικής ζήτησης, την ώρα που το υφιστάμενο σύστημα δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις μιας νέας εποχής πολύ διαφορετικής από τις προηγούμενες, τόσο σε διεθνές επίπεδο, όσο και στο εσωτερικό».
Πρωτοφανής κρίση εκπροσώπησης και το κενό στην αντιπολίτευση
«Πρόκειται για μια πρωτοφανή κρίση εκπροσώπησης. Υπάρχει πλέον ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική ηγεσία Δεν αντιστοιχούν τα κόμματα, οι δράσεις και τα προγράμματα τους σε αυτό που η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας αισθάνεται ως νέα μορφή ανάγκης. Αυτό το κενό αντανακλάται άμεσα και στην κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της αντιπολίτευσης. Δεν υπάρχει αξιόπιστη πρόταση και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της αντιπολίτευσης».
Η προσωποκεντρική ψήφος και το «φαινόμενο Τσίπρα»
«Λόγω της γενικευμένης κρίσης αξιοπιστίας, έχει αυξηθεί στη συνείδηση των πολιτών ο ρόλος των προσώπων. Άρα ψηφίζει πολύ περισσότερο με πρόσωπα. Το βλέπουμε μπροστά μας να εξελίσσεται αυτό με το φαινόμενο Τσίπρα. Το γεγονός ότι μπορεί μέσα σε μία βδομάδα να αλλάζει τους όρους του πολιτικού συστήματος είναι χαρακτηριστικό του ειδικού βάρους που έχει πια το ηγετικό πρότυπο και τα προσωπικά χαρακτηριστικά των αρχηγών στον πολιτικό ανταγωνισμό».
Προειδοποίηση για άνοδο της Ακροδεξιάς
«Θεωρούσαμε ανέκαθεν ότι η Ελλάδα αποτελεί μία εξαίρεση. Δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι μια ιδιαιτερότητα η οποία όμως ακολουθεί τις εξελίξεις που αφορούν και την υπόλοιπη Ευρώπη, αν όχι και τον υπόλοιπο κόσμο. Θεωρούμε ότι αυτό, επειδή δεν έχει συμβεί στην Ελλάδα, η Ελλάδα αποτελεί εξαίρεση. Στην πραγματικότητα όμως, τα υπόγεια ρεύματα που δημιουργούνται είναι πολύ διαφορετικά και σπρώχνουν και την Ελλάδα σε αντίστοιχα πολιτικά φαινόμενα, τα οποία προφανώς και δεν θα αργήσουμε να δούμε να εκδηλώνονται με έναν πιο σαφή τρόπο».
Το κόμμα Καρυστιανού ως ανακλαστικό διαμαρτυρίας
«Με πολύ μεγάλη επιφύλαξη παρακολουθώ τις συζητήσεις που μιλάνε για το ξεφούσκωμα του φαινομένου Καρυστιανού. Θεωρώ ότι η ψήφος προς τη Μαρία Καρυστιανού είναι κυρίως συμβολική και ως εκ τούτου διαφεύγει τον ραντάρ των δημοσκοπήσεων. Επίσης είναι μία διέξοδος στο αδιέξοδο που έχει συσσωρευτεί εξαιτίας της κρίσης εκπροσώπησης με αποτέλεσμα να λειτουργεί ως ανακλαστική κίνηση διαμαρτυρίας απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο φαίνεται ότι έχει πάρει οριστικό διαζύγιο με την κοινωνία των πολιτών».
Η ευθύνη Ανδρουλάκη και η απώλεια του momentum
«Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε στον μεσαίο χώρο μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα είναι χαρακτηριστικό. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχασε το momentum και έχει ευθύνη γι’ αυτό, επειδή δεν μπόρεσε να αντιληφθεί τι έπρεπε να κάνει ώστε να μη δημιουργηθεί αυτό το κενό».
Ο εγκλωβισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιμνημονιακή εποχή
«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε ποτέ να παραδεχθεί πως και ο ίδιος είχε παρέλθει μαζί με την περίοδο της αντιμνημονιακής έξαρσης. Δεν αντιλήφθηκε ότι ήταν προϊόν μιας πολύ συγκεκριμένης ιστορικής συγκυρίας. Αν ήθελε να επιβιώσει θα έπρεπε να αποστασιοποιηθεί από εκείνη τη φάση και να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του σε μια εποχή που δεν είναι πλέον μνημονιακή».
Αναζήτηση νέων συνθέσεων
«Μπορεί να υπάρξει αιφνιδιασμός από το πόσο χαμηλά θα κινηθεί ακόμη και το πρώτο κόμμα.
Ανοίγει μια περίοδος κατά την οποία ίσως χρειαστούν περισσότερες από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ενώ ο λόγος θα δοθεί σε δυνάμεις που θα κινηθούν στη λογική όχι των μονοκομματικών κυβερνήσεων, αλλά της αναζήτησης νέων συνθέσεων».
Ο κίνδυνος της αποχής και η κρίση νομιμοποίησης του συστήματος
«Η μεγαλύτερη απειλή είναι το σύστημα να βρεθεί ξανά απέναντι σε ένα κουρασμένο εκλογικό σώμα, το οποίο απαξιώνει τις πολιτικές διαδικασίες και καταφεύγει στην αποχή. Μια χώρα στην οποία μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν συμμετέχει στις εκλογές αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα νομιμοποίησης».
