Ο ηθοποιός Ζαν-Πολ Μπελμοντό, ιερό τέρας του γαλλικού κινηματογράφου, απεβίωσε σήμερα στην κατοικία του στο Παρίσι σε ηλικία 88 ετών, δήλωσε ο δικηγόρος του στο AFP.
“Ήταν πολύ κουρασμένος εδώ και κάποιο καιρό. Πέθανε ήσυχα”, διευκρίνισε ο δικηγόρος του Μισέλ Γκοντέστ.
Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό είχε λάβει μέρος σε 80 ταινίες υποδυόμενος αξέχαστους ρόλους: εκείνον του ζεν πρεμιέ στο “Με κομμένη την ανάσα” ή ακόμη εκείνου που κρεμόταν από ένα ελικόπτερο πάνω από τη Βενετία στον “‘Τυχοδιώκτη του Ρίο”.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένος το 1933, ο Μπελμοντό υπήρξε ένας από τους κατεξοχήν «γόηδες» του γαλλικού και ευρύτερου ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Το πιο εμβληματικό κεφάλαιο της καριέρας του υπήρξε η συνεργασία του με τον Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν-Λυκ Γκοντάρ τη δεκαετία του ’60, όντας μία από τις χαρακτηριστικές φιγούρες του λεγόμενου «νέου κύματος» («nouvelle vague») του γαλλικού κινηματογράφου.
Κλασικές ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε είναι το «Με κομμένη την ανάσα» (1960) και ο «Ο τρελός Πιέρο» (1965), αμφότερες του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ.
Ο Μπελμοντό γεννήθηκε στις 9 Απριλίου του 1933, στο Νεϊγί – συρ – Σεν, βορειοδυτικά του Παρισιού, μέσα σε καλλιτεχνική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν γλύπτης με ιταλικές ρίζες και η μητέρα του ζωγράφος.
Ωστόσο, ο μικρός Μπελμοντό δεν είχε φανερώσει καμία καλλιτεχνική κλίση στα εφηβικά του χρόνια. Αντιθέτως, έδειξε από την αρχή κλίση στα αθλητικά. Δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο και το πάθος του, σε αυτήν την ηλικία, ήταν το μποξ και το ποδόσφαιρο. Συνειδητοποιώντας τις θυσίες που έπρεπε να κάνει, για να γίνει επαγγελματίας αθλητής, τα παράτησε.
Στράφηκε στην υποκριτική και έγινε δεκτός στην Εθνική Σχολή Δραματικής Τέχνης του Παρισιού. Αποφοιτώντας το 1956, βρήκε αμέσως δουλειά στο σινεμά.
Με ένα τσιγάρο μόνιμα στο στόμα του, ο Ζαν Πολ Μπελμοντό ξεκίνησε την καριέρα του το 1957, παίζοντας μικρούς ρόλους σε γαλλικές ταινίες της εποχής, και βρέθηκε στην αντίπερα όχθη από τον γοητευτικό Αλέν Ντελόν, με τους κριτικούς να τον χαρακτηρίζουν «γοητευτικά άσχημο».
Το 2011, τιμήθηκε στις Κάννες με ειδικό Χρυσό Φοίνικα για τη συνολική προσφορά του στην έβδομη τέχνη. Ο «Μπελ Μπελ», όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του, χαρακτήρισε τον ειδικό Χρυσό Φοίνικα «δώρο θεού», καθώς, στα 53 χρόνια που δούλεψε στον κινηματογράφο (1956 – 2008), δεν τιμήθηκε ποτέ με κάποιο σημαντικό βραβείο (εκτός από ένα Σεζάρ)
