Δεν με εκπλήσσει το εμφυλιοπολεμικό σκηνικό που έχει επικρατήσει, εξαιτίας της ανακοίνωσης ότι θα εξεταστούν νέοι ύποπτοι για τις δολοφονίες της Marfin. Οι «αντιεξουσιαστές» και οι λοιπές… προοδευτικές ομάδες πάντα κηρύγματα μίσους έκαναν και πάντα προσπαθούσαν να τσακίζουν… κεφάλια αυτών που, κατά τη δική τους κρίση, βάφτιζαν «φασίστες», «αντιδημοκράτες» και άλλα παρόμοια. Στην πραγματικότητα, όλοι αυτοί οι δολοφόνοι και τα εγκληματικά στοιχεία, πάντα έψαχναν αφορμή να βρουν για να σπάσουν, να κάψουν, να τραμπουκίσουν, να δολοφονήσουν. Συνήθως η αφορμή είναι ό, τι βολεύει την πολιτικο-ιδεολογική τους «σημαία».
Γράφει ο Δρ Δημήτριος Γκίκας, Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας
Έτσι, οι εργαζόμενοι της Marfin εκτελέστηκαν, επειδή προφανώς είχαν το θράσος να μη συμμετέχουν στην αντιμνημονιακή τους – λέμε τώρα – πορεία ή επειδή δούλευαν σε Τράπεζα, άρα υπηρετούσαν το Κεφάλαιο και τον καπιταλισμό ή επειδή κάποιοι ήθελαν να «χτυπήσουν» τον ιδιοκτήτη της Marfin κι οι υπάλληλοι που δούλευαν εκείνη τη στιγμή ήταν οι συνήθεις παράπλευρες απώλειες στον αντικαπιταλιστικό αγώνα – καμία σημασία δεν έχει τι πραγματικά ισχύει από τα παραπάνω (αν ισχύει).
Διότι οι δολοφόνοι παραμένουν πάντα δολοφόνοι, όσες δικαιολογίες κι αν βρουν για να δικαιολογήσουν ή, ακόμα χειρότερα, να ηρωοποιήσουν τις απεχθείς κι ανόσιες πράξεις τους. Το πρόβλημα, όμως είναι ότι στη χώρα, στην οποία μόνο στα χαρτιά υφίσταται κράτος δικαίου, οι δολοφόνοι αυτοί χαίρουν ανοχής, κρατικού στρουθοκαμηλισμού μέχρι και… ιδεολογικής υποστήριξης κι εκτιμήσεως για τις «θεάρεστες» πράξεις τους από μερίδα δημοσιογράφων της μπούρδας, διανοούμενων της τρίχας, καλλιτεχνών των οπισθίων, καθηγητών της αρλούμπας και ποικίλων άλλων «επιφανών» αυτής της χώρας που, σε άλλες, πραγματικά ευνομούμενες, χώρες θα είχαν πεταχτεί στον ηθικό απόπατο της κοινωνίας.
Δεν με εκπλήσσει, λοιπόν καθόλου το εμφυλιοπολεμικό σκηνικό που έχουν στήσει όλοι αυτοί που, ξαφνικά, είδαν τους «επαναστάτες-ήρωες» να αποκαλούνται κοινοί δολοφόνοι. Δεν με εκπλήσσει, διότι η ίδια σκύλα που γέννησε αυτά τα αποβράσματα, κατά την προσφιλή φράση του Μπρεχτ, δεν στειρώθηκε, όταν έπρεπε. Οι ιδεολογίες και οι πολιτικοί χώροι που εξέθρεψαν αυτούς τους εγκληματίες εξακολουθούν να υπάρχουν και να εκτρέφουν νέα «κουτάβια», ώστε να έχουν όχι μόνο οπαδούς, αλλά και αναλώσιμο κρέας να πετάνε στον μπόγια, κάθε φορά που αυτός αρχίζει να κυνηγά, προκειμένου να γλιτώσουν οι ίδιοι. Διότι αν κάποιοι έπρεπε να διασυρθούν κατά πώς τους αξίζει, μετά από τόσα χρόνια ατιμώρητης ξεφτίλας που πέρασαν από το έγκλημα, δεν είναι μόνο οι δράστες, αλλά και οι ηθικοί αυτουργοί – αυτοί που παραμένουν ελεύθεροι και που εξακολουθούν να ονειρεύονται εμφυλίους κι αντάρτικα, που το ευχαριστιούνται όταν βλέπουν να κυλά αίμα «καπιταλιστικό», αλλά τους αρκεί και το «τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά», τα γκαζάκια, οι μολότοφ, οι δηλώσεις του τύπου «το ’89 κάναμε μισή δουλειά», οι τραμπουκισμοί στα αμφιθέατρα, το κάψιμο αυτοκινήτων και σημαιών…
