Ο ηθοποιός που έβαλε το δικό του λιθαράκι στον κόσμο του παλιού ελληνικού θεάτρου και άφησε βαριά παρακαταθήκη για την επόμενη γενιά στον ελληνικό κινηματογράφο.
Ο ίδιος παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε δύο κόρες και ήταν πολύ περήφανος πατέρας. Ο Ιάκωβος Ψαράς, αφού υπηρέτησε το θέατρο για μισό αιώνα έφυγε οριστικά από τη ζωή στα 70 του χρόνια το 2006, αφήνοντας την θεατρική σκηνή κατά τι φτωχότερη.
Ιάκωβος Ψαράς: Λίγα λόγια για εκείνον
Ο Ιάκωβος Ψαρράς γεννήθηκε στη Νάξο το 1936. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο συνδέθηκε στενά, συνεργαζόμενος για πολλά χρόνια με τους περισσότερους σκηνοθέτες και παίζοντας πολλούς ρόλους.
Η πρώτη του εμφάνιση έγινε σε ηλικία 20 ετών το 1957. Από τότε και για 50 συναπτά χρόνια, υπηρέτησε το Θέατρο.Το ντεμπούτο έγινε με το θίασο του Αλέκου Αλεξανδράκη στο έργο του Πρίσλεϊ, “O ανακριτής έρχεται” και συνέχισε με τους θιάσους Μουσούρη, Παπά, Λαμπέτη, Μινωτή- Παξινού και πολλών μεγάλων ηθοποιών, όπως και με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, με το ΚΘΒΕ και με το Εθνικό (1976- 1997).
Ιάκωβος Ψαράς: Η καριέρα
Υπήρξε δάσκαλος στη Σχολή του Εθνικού. Το 1964 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Αρματος Θεάτρου».
Το 2000 επέστρεψε στο Εθνικό για να παίξει τον ρόλο του θεράποντα στον «Οιδίποδα».
Παρέμεινε στο θέατρο μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η τελευταία του εμφάνισή έγινε στην «Ανδρομάχη» του Ευριπίδη (από την εταιρεία «Αιχμή»), που περιόδευε σε όλη την Ελλάδα έως τον Σεπτέμβριο του 2006.
Στον κινηματογράφο έπαιξε σε ταινίες, όπως «Ωρες αγάπης, ώρες πολέμου», «Η δίκη των δικαστών».
Εκτός από ηθοποιός, ήταν και λογοτέχνης, καθώς ασχολήθηκε και με την ποίηση.
Το 1978 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή “Μνήμες” .
Τα τελευταία χρόνια έπαιξε και σε ταινίες μικρού μήκους, με πιο πρόσφατη το «Ολα πάνε ρολόι» της Σοφίας Δάντη (2002).
Ιάκωβος Ψαράς: Οι δύο γάμοι και οι μεγάλη καλλιτεχνική πορεία
Παντρεύτηκε τις ηθοποιούς Μαρούλα Ρώτα (με την οποία απέκτησε μια κόρη) και Λιάνα Λαζαρίδου, με την οποία απέκτησε μια δεύτερη κόρη.
Ο Ιάκωβος Ψαρράς είχε μια πολύχρονη καλλιτεχνική σταδιοδρομία αρχικά στο θέατρο και τον κινηματογράφο και αργότερα και στην τηλεόραση. Οι τελευταίοι του ρόλοι ήταν αυτοί του Πηλέα στην «Ανδρομάχη» (Θέατρο «Αιχμή», σκην. Γιάννη Ιορδανίδη) και του Κάδμου στις «Βάκχες» (Θέατρο της Ανοιξης, σκην. Γιάννη Μαργαρίτη). Τα τελευταία χρόνια δίδασκε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Ο Ιάκωβος Ψαρράς έδειξε από νωρίς την αγάπη του στο θέατρο και σε πολύ νεαρή ηλικία γράφτηκε στη σχολή του Εθνικού. Κοντά σε μεγάλους δασκάλους, όπως ο Θάνος Κωτσόπουλος και ο Δημήτρης Χορν, ο Ιάκωβος Ψαρράς εντάχθηκε στη θεατρική οικογένεια του Εθνικού στη δεκαετία του 1950. Αργότερα, δοκιμάστηκε για λίγα χρόνια στο Θέατρο Τέχνης κοντά στον Κάρολο Κουν. Ο Ιάκωβος Ψαρράς έκανε καριέρα και στο ελεύθερο θέατρο συνεργαζόμενος αρχικά με την Ελλη Λαμπέτη.
Το 1976, όμως, ο Ιάκωβος Ψαρράς επανεντάχθηκε στο Εθνικό Θέατρο με πρόσκληση του Αλέξη Μινωτή, που τον είχε δει να παίζει δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη στην παράσταση της «Οπερας της Πεντάρας» σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν. Ο Ιάκωβος Ψαρράς πέρασε 21 δημιουργικά χρόνια στο Εθνικό Θέατρο έως το 1997. Η τελευταία του συνεργασία ήταν στους «Βρυκόλακες» του Ιψεν. Επιστρέφοντας στο ελεύθερο θέατρο στα τέλη της δεκαετίας του ’90, συνεργάστηκε αρχικά με τον Γιάννη Βούρο και αργότερα με τον Γρηγόρη Βαλτινό. Το 2000 επέστρεψε στο Εθνικό για να παίξει τον ρόλο του θεράποντα στον «Οιδίποδα».
Ιάκωβος Ψαράς: Τηλεόραση
Ο Ιάκωβος Ψαρράς είχε παράλληλα με το θέατρο και τον κινηματογράφο και μια τηλεοπτική παρουσία ήδη από τα χρόνια της μαυρόασπρης τηλεόρασης. Ορισμένες τηλεοπτικές συμμετοχές του ήταν στα σίριαλ «Τα λιονταράκια του κυρ-Ηλία» (1985), «Τρίτο στεφάνι» (1995), «Το χρώμα του φεγγαριού» (1996). Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στο σίριαλ της Ελένης Ζιώγα «Alma libre: ελεύθερη ψυχή».
Ιάκωβος Ψαράς: Θάνατος
Από τις πιό συμπαθείς παρουσίες του ελληνικού θεάτρου, ηθοποιός με συνέπεια και ήθος, ο Ιάκωβος Ψαρράς πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Ο θάνατος επήλθε μετά την εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, στην οποία υπεβλήθη σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Ηταν 70 ετών.
