Η σύγχρονη παγκόσμια σκηνή δεν διέρχεται απλώς μια περίοδο συγκυριακής έντασης, αλλά μια βαθιά, δομική μεταβολή στον τρόπο λειτουργίας του διεθνούς συστήματος. Οι κανόνες που ίσχυαν για δεκαετίες μετά τον Ψυχρό Πόλεμο φθίνουν, δίνοντας τη θέση τους σε έναν κόσμο όπου η έννοια της αποτροπής μοιάζει αποδυναμωμένη. Σήμερα, κάθε ισχυρή δύναμη τείνει να θεωρεί ότι μπορεί να προωθεί στρατιωτικές επιδιώξεις με μειωμένο κόστος, οδηγώντας μας σε ένα περιβάλλον εξαιρετικά απρόβλεπτο και, κατά συνέπεια, πολύ πιο επικίνδυνο.
Στο επίκεντρο αυτής της αστάθειας βρίσκεται η σχέση ανάμεσα στο Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία εξελίσσεται σε ένα δυναμικό και εκρηκτικό «μπραντεφέρ» ισχύος. Παρά την ύπαρξη της διπλωματίας, αυτή πλέον λειτουργεί συμπληρωματικά προς τις στρατιωτικές απειλές και τις οικονομικές πιέσεις. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος σε αυτό το σκηνικό δεν είναι απαραίτητα μια συνειδητή απόφαση για πόλεμο, αλλά η πιθανότητα ενός λάθους, μιας παρεξήγησης ή μιας υπερεκτίμησης δυνατοτήτων που θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν ανεξέλεγκτο φαύλο κύκλο κλιμάκωσης.
Ο καθοριστικός αστάθμητος παράγοντας σε αυτή την εξίσωση είναι οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ. Με την επιστροφή στη στρατηγική της «μέγιστης πίεσης», η Ουάσιγκτον επιδιώκει την πλήρη οικονομική απομόνωση της Τεχεράνης, ενώ το Κογκρέσο πιέζει για ακόμη αυστηρότερες, μόνιμες κυρώσεις. Ωστόσο, η αμερικανική ηγεσία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια εσωτερική αντίφαση: από τη μία πλευρά κυριαρχεί η ρητορική της επίδειξης ισχύος και η στενή συμμαχία με το Ισραήλ -το οποίο λειτουργεί με τη δική του στρατηγική λογική και την ετοιμότητα για μονομερή δράση- και από την άλλη, μια κοινή γνώμη που αποδοκιμάζει την εμπλοκή σε νέους «ατέρμονους πολέμους» λόγω του τεράστιου οικονομικού και πολιτικού κόστους.
Αυτή η εσωτερική πόλωση καθιστά την αμερικανική εξωτερική πολιτική ασυνεπή και συχνά σπασμωδική. Σε ένα περιβάλλον όπου το Ισραήλ μπορεί να κινηθεί ανεξάρτητα αν κρίνει ότι η επιβίωσή του απειλείται, η πιθανότητα μιας μονομερούς ενέργειας παραμένει ο κρισιμότερος παράγοντας αποσταθεροποίησης. Μια τέτοια κίνηση θα ανάγκαζε τις ΗΠΑ να εμπλακούν σε μια σύγκρουση που η βάση των ψηφοφόρων τους απεύχεται, ενώ θα οδηγούσε σε άμεση αντίδραση από το Ιράν, εμπλέκοντας αναπόφευκτα και άλλες δυνάμεις. Έτσι, η Μέση Ανατολή μετατρέπεται σε ένα πεδίο όπου οι παλαιοί κανόνες έχουν καταρρεύσει και οι νέοι δεν έχουν ακόμη θεσπιστεί, αφήνοντας την παγκόσμια ασφάλεια έρμαιο ενός επικίνδυνου στρατηγικού κενού.
