Η παρούσα κυβέρνηση φαίνεται να έχει ερωτευτεί την εικόνα και την προβολή της, αδιαφορώντας ωστόσο συνειδητά για την κύρια ευθύνη της: τον θεσμικό έλεγχο της βίας στη χώρα. Η παντελής έλλειψη προσοχής σε αυτό το καθήκον λειτουργεί ως καύσιμο στην επέκταση της ανομίας.
Η ελληνική κοινωνία βιώνει επικίνδυνες αναταράξεις, καθώς η ανομία καλύπτει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της επικράτειας. Η οπισθοδρόμηση σε επίπεδο ασφάλειας και διακυβέρνησης τρέφει την ανομία, ενώ η σιωπή των θεσμών και των πολιτικών την διατηρεί αλώβητη.
Δεν υπάρχει χώρος για εκπτώσεις ή συμβιβασμούς απέναντι σε αυτή την “ήττα” του κράτους δικαίου. Η παρατεταμένη ανοχή οδηγεί σε διάβρωση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς και αυξάνει την κοινωνική ανασφάλεια.
Η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει δράση με σαφήνεια και αποφασιστικότητα, θέτοντας σε προτεραιότητα την υπεράσπιση της νομιμότητας και την αποτελεσματική διαχείριση της βίας. Δεν αρκεί η επικοινωνιακή διαχείριση, απαιτείται ουσιαστική πολιτική βούληση για την αποκατάσταση της τάξης και της ασφάλειας. Η ανομία δεν είναι απλά ένα κοινωνικό φαινόμενο, αλλά πολιτικό πρόβλημα που η κυβέρνηση καλείται να λύσει, πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Η σιωπή και η αδράνεια αποτελούν τη μεγαλύτερη προδοσία απέναντι στον πολίτη και το κράτος δικαίου. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό πριν να είναι αργά.
Οι Έλληνες πολίτες φαίνεται να χάνουν βαθμιαία την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς, όπως δείχνουν τα πρόσφατα στοιχεία για την θεσμική εμπιστοσύνη στην Ελλάδα το 2025. Οι δείκτες εμπιστοσύνης προς βασικούς θεσμούς όπως η αστυνομία και η δικαιοσύνη παρουσιάζουν σημαντική πτώση που ξεπερνά το 30%, υποδηλώνοντας μια βαθιά κρίση αξιοπιστίας. Σε αντίθεση, οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Πανεπιστήμια διατηρούν σχετικά υψηλότερους δείκτες θεσμικής εμπιστοσύνης, παρότι και αυτοί δεν είναι απαλλαγμένοι από προκλήσεις.
Παράλληλα, η εμπιστοσύνη του κοινού στους επιχειρηματικούς κλάδους περιγράφεται από γενικευμένη πτώση, με εξαίρεση τους τομείς της ενέργειας και του φαρμάκου, όπου όμως το ισοζύγιο παραμένει αρνητικό. Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση αποτελεί ο τεχνολογικός κλάδος, όπου αν και σημειώνεται σημαντική πτώση εμπιστοσύνης, εξακολουθεί να κατέχει το πιο θετικό ισοζύγιο μεταξύ των επιχειρηματικών κλάδων, υποδεικνύοντας ίσως μια κόπωση απέναντι στην αφήγηση προόδου που σχετίζεται με την τεχνολογία.
Αυτή η τάση αποκαλύπτει μια ευρύτερη απογοήτευση στην ελληνική κοινωνία όσον αφορά τη λειτουργία των θεσμών και των αγορών, θέτοντας παράλληλα επιτακτικά ερωτήματα για την ανάγκη επανεξέτασης και μεταρρύθμισης των συστημάτων διακυβέρνησης και παραγωγής αξίας στη χώρα. Η κρίση θεσμικής εμπιστοσύνης είναι παράλληλα κρίση πολιτικής και κοινωνικής συνοχής, που απαιτεί μεθοδική αντιμετώπιση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης και δικαιοσύνης.
