Για τον πατέρα Αντώνιο έχω γράψει πολλές φορές. Ο λόγος είναι ότι τον γνωρίζω προσωπικά από φοιτητή και, επιπλέον, έχω δει εκ των έσω το έργο του στην «Κιβωτό του Κόσμου», καθώς είχα συνδράμει στη χορηγία της Κιβωτού, όταν ήμουν Διευθυντής Σπουδών σε γνωστό ιδιωτικό εκπαιδευτικό Οργανισμό Μεταδευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Γράφει ο Δρ Δημήτριος Γκίκας, Φιλόλογος και Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας
Η καταδίκη του δεν με ξαφνιάζει. Όχι διότι πιστεύω ότι ο ίδιος είναι ένοχος – το αντίθετο. Μάρτυρες που ομολόγησαν ότι χρηματίστηκαν για να πουν ψέματα εναντίον του, δικηγόροι υπεράσπισης που παραιτούνταν ο ένας μετά τον άλλο, κατηγορώντας τις δικαστικές αρχές για κακοδικία, δημοσιογράφοι που οδηγούνταν σε αυθαίρετα συμπεράσματα – όλα δείχνουν μια καλοστημένη σκευωρία. Δεν πιστεύω, λοιπόν ότι ο παπα-Αντώνης είναι ένοχος. Πιστεύω, όμως ότι το ίδιο το σύστημα που τον καταδίκασε είναι ένοχο. Διότι από προσωπική, δυστυχώς, πείρα έχω αντιληφθεί, εδώ και χρόνια πως αυτοί που ξεχωρίζουν σε κάτι – πολύ περισσότερο όταν αυτό το “κάτι” αφορά λειτούργημα, όπως αυτό του ιερέα, του δασκάλου, του γιατρού – συνήθως γίνονται ο εύκολος στόχος ενός συστήματος βουτηγμένου στη ηθική σήψη και διαφθορά, στην πνευματική ένδεια, στην ψυχική νοσηρότητα.
Ένας άνθρωπος που προστάτευε παιδιά, που τα μάθαινε πώς να λειτουργούν μέσα σε μια κοινότητα, που φιλοδοξούσε να τα βγάζει στον κόσμο απαλλαγμένα από ψυχολογικά και συναισθηματικά τραύματα και βάρη, ένας άνθρωπος που βραβεύτηκε για την προσφορά του – να το πω λαϊκά – “χαλάει την πιάτσα”. Μια “πιάτσα” που έχει μάθει στην απόλυτη αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό, στον άκρατο ατομικισμό (αυτόν που ο πολύς λαός αποκαλεί “παρτάκιας”) και στην απόλυτη απαξίωση των πιο άξιων.
Ναι, ο κόσμος μας δεν διοικείται από ανθρώπους σαν τον παπα-Αντώνη. Διοικείται από διεφθαρμένες ελίτ και διαστροφικά καθάρματα τύπου Έπσταϊν. Διοικείται από άχρηστους κι ανίκανους καρεκλοκένταυρους που θεωρούν τις θέσεις εξουσίας – της όποιας εξουσίας – μέσο εγωιστικής προβολής κι όχι μέσο εξυπηρέτησης του κοινού συμφέροντος.
Πόσο συνηθισμένο στην Ελλάδα να “τραβάμε το αυτάκι” αυτών που κάνουν το κάτι παραπάνω – ακριβώς επειδή δεν αντέχουμε στη σύγκριση μαζί τους…
