Αν υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από τον Ντόναλντ Τραμπ, είναι η γελοιοποίηση του κινδύνου που αντιπροσωπεύει. Και χθες (25/06/2025), ο νέος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, έκανε ακριβώς αυτό. Χαμογέλασε, κοντοκοίταξε το ακροατήριο και πέταξε το «αστειάκι» του: ο Τραμπ, λέει, είναι ο «μπαμπάκας» που «μερικές φορές πρέπει να χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα».
Ας το πάρουμε από την αρχή. Όταν μιλάμε για τον άνθρωπο που απείλησε ότι θα αφήσει τους Ευρωπαίους μόνους τους απέναντι στη Ρωσία αν δεν βάλουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, όταν μιλάμε για τον άνθρωπο που γύρισε την πλάτη στη διεθνή συμφωνία για το Ιράν, που περιφρονεί το ΝΑΤΟ, που θεωρεί τη δημοκρατία εμπόδιο και την εξωτερική πολιτική καζίνο, τότε το να τον λες «μπαμπάκα» δεν είναι χιούμορ. Είναι αυτοεξευτελισμός.
Αλλά ίσως ο Ρούτε απλώς είπε την αλήθεια με τον πιο γελοίο τρόπο. Γιατί τι άλλο είναι η Δύση εδώ και χρόνια απέναντι στον Τραμπ, αν όχι ένα φοβισμένο παιδάκι που περιμένει τον «μπαμπάκα» να βροντήξει την πόρτα και να πει την τελευταία κουβέντα; Μια Ευρώπη που ψελλίζει για ενότητα, αλλά τρέμει στη σκέψη ότι ο Τραμπ από τον Λευκό Οίκο μπορεί να αποφασίσει να τη βάλει στη γωνία, σαν άτακτο μαθητή.
Το πρόβλημα δεν είναι το αστείο του Ρούτε. Το πρόβλημα είναι πως πίσω από το χαμόγελο, πίσω από τα likes και τα shares στα social media, κρύβεται η απόλυτη γύμνια μιας ηγεσίας που δεν έχει σχέδιο, δεν έχει αυτοπεποίθηση και – κυρίως – δεν έχει καμία διάθεση να πει ξεκάθαρα ότι ο νέος Τραμπ αποτελεί θεσμική και γεωπολιτική απειλή.
Αν ο «μπαμπάκας» είναι το καλύτερο που βρήκε να πει ο επικεφαλής της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, τότε δεν είμαστε απλώς πολιτικά αμήχανοι. Είμαστε επικίνδυνα έτοιμοι να γελάσουμε και με την ίδια μας την υποταγή.
