Η πρόσφατη απαίτηση του Ντόναλντ Τραμπ για την αγορά της Γροιλανδίας, συνοδευόμενη από την απειλή εξοντωτικών δασμών, δεν αποτελεί απλώς μια εκκεντρική επιχειρηματική πρόταση. Είναι μια ωμή προσβολή προς την εθνική κυριαρχία ευρωπαϊκών κρατών και μια απαράδεκτη συμπεριφορά που υπονομεύει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και συμμαχικής εμπιστοσύνης.
Η απόφαση του Αμερικανού Προέδρου να επιβάλει δασμούς 10% (με προοπτική για 25% τον Ιούνιο του 2026) σε ευρωπαϊκές χώρες επειδή αρνούνται να «πουλήσουν» εδάφη, θυμίζει περισσότερο πρακτικές αποικιοκρατίας του 19ου αιώνα παρά σύγχρονη διπλωματία. Η σύνδεση της εξαγοράς με την προσωπική του πικρία για το Νόμπελ Ειρήνης αποκαλύπτει έναν επικίνδυνο ναρκισσισμό: η παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα αντιμετωπίζεται ως ένα προσωπικό real estate project, όπου οι λαοί και οι εκτάσεις τους είναι απλά εμπορεύματα.
Η στάση αυτή είναι διπλά απαράδεκτη:
Πρώτον, ηθικά: Γιατί αντιμετωπίζει τους κατοίκους της Γροιλανδίας ως αντικείμενα χωρίς βούληση, αγνοώντας επιδεικτικά τη δημοκρατική τους επιθυμία να παραμένουν αυτόνομοι, και
Δεύτερον θεσμικά: Γιατί χρησιμοποιεί το εμπόριο ως όπλο (weaponization of trade) για να επιτύχει εδαφικές διεκδικήσεις, τινάζοντας στον αέρα τη διατλαντική συνεργασία.
Η αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από μια απλή λεκτική καταδίκη. Η ενεργοποίηση του Μηχανισμού κατά του Εξαναγκασμού είναι η μόνη αξιοπρεπής απάντηση. Η Ευρώπη οφείλει να δείξει στον Τραμπ ότι δεν είναι ούτε «παραμάγαζο» των ΗΠΑ, ούτε ένας αδύναμος εταίρος που θα υποκύψει επειδή κάποιος αποφάσισε να παίξει τον ρόλο του παγκόσμιου ηγεμόνα με όρους εκβιαστή.
Η σκληρή στάση της Δανίας και των υπολοίπων κρατών-μελών είναι η μόνη οδός. Αν η ΕΕ υποχωρήσει σήμερα στον εκβιασμό για τη Γροιλανδία, αύριο θα βρεθεί αντιμέτωπη με νέες παράλογες απαιτήσεις. Ο Τραμπ φαίνεται να κατανοεί μόνο τη γλώσσα της ισχύος. Είναι καιρός, λοιπόν, η Ευρώπη να μιλήσει αυτή τη γλώσσα, θωρακίζοντας την οικονομία της και αποδεικνύοντας ότι η εδαφική ακεραιότητα των μελών της δεν έχει τιμοκατάλογο.
Η συμπεριφορά του Τραμπ, αποτελεί μνημείο αλαζονείας. Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να επιτρέψει τη μετατροπή της διπλωματίας σε ένα «παζάρι» εκφοβισμού. Η Γροιλανδία ανήκει στους ανθρώπους της και η Δανία έχει κάθε δικαίωμα να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οποιαδήποτε άλλη συζήτηση δεν είναι πολιτική, είναι γεωπολιτικός τραμπουκισμός που πρέπει να ηττηθεί παταγωδώς.
