Από την πλευρά του Μαξίμου και από την μέχρι τώρα διαχείριση του σκανδάλου αντανακλάται η εκδοχή της άγνοιας. Ότι δηλαδή ο πρωθυπουργός έμαθε τα καθέκαστα για τον αμαρτωλό Οργανισμό ενώ βρισκόταν ακόμη στις Βρυξέλλες για τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και δίχως χρονοτριβή αποφάσισε τις πρώτες απομακρύνσεις.
Εν συνεχεία «εξομολογήθηκε» ο ίδιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την αποτυχία της κυβέρνησής του στο συγκεκριμένο θέμα, για να καταλήξει στην αίθουσα του τελευταίου Υπουργικού Συμβουλίου από όπου πέρασε στην αντεπίθεση εξαγγέλλοντας το δόγμα της μηδενικής ανοχής στις πελατειακές συμπεριφορές στον κρατικό μηχανισμό καθώς και τη σύσταση ειδικής ομάδας ελέγχου που θα διερευνήσει τάχιστα όλες τις περιπτώσεις παράνομης καταβολής αγροτικών επιδοτήσεων στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αρκούν τα παραπάνω για να… καθαγιάσουν τον πρωθυπουργό και την ενδεχόμενη άγνοιά του; Δεδομένης της βασικής αρχής του νομικού μας συστήματος αναφορικά με το τεκμήριο αθωότητας που λέει ότι οποιοσδήποτε θεωρείται αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ο εξ οφίτσιο ανώτατος πολιτικός άρχοντας του μέγαρο της Ηρώδου Αττικού μπορεί να ισχυρίζεται ό,τι και ο Πόντιος Πιλάτος: πως όντως είναι αθώος «από του αίματος του δικαίου», διότι κανείς δεν του είπε την αλήθεια!
Τι γίνεται, όμως, όταν υπάρχουν τόσες αποχρώσες ενδείξεις ότι το σύστημα Μαξίμου είχε γνώση των όσων συνέβαιναν, όπως τουλάχιστον προκύπτει από σειρά δημοσιευμάτων του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου;
