Πριν από εβδομήντα χρόνια, 5 Μαρτίου 1956, κάνει πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους «Ο Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου μια από τις σημαντικότερες ελληνικές ταινίες.
Σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, “Ο Δράκος” είναι ένα πρωτοποριακό και περίπλοκο φιλμ το οποίο σήμερα συγκαταλέγεται στις καλύτερες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου και θεωρείται η σημαντικότερη ελληνική ταινία της περιόδου 1950-1960.
Ο Νίκος Κούνδουρος εισήγαγε από πολύ νωρίς στον ελληνικό κινηματογράφο στοιχεία νεωτερισμού όπως το σινεμά των δημιουργών, ενώ με την ταινία του “Ο Δράκος” υπήρξε ο πρώτος που υιοθέτησε με αριστοτεχνικό τρόπο τις συμβάσεις των κινηματογραφικών ειδών για να μιλήσει με έμμεσο τρόπο για ζητήματα ταμπού, σε μία Ελλάδα πληγωμένη από τις καταστροφές, τον πόλεμο αλλά και την καταπίεση που επιβλήθηκε στους νικημένους της εμφύλιας σύρραξης.
Η ταινία παρακολουθεί έναν ανθρωπάκο, έναν καταπιεσμένο και άβουλο υπαλληλάκο, ο οποίος επειδή μοιάζει με έναν αρχηγό του υποκόσμου βρίσκεται διωκόμενος από την αστυνομία να τον υποδύεται, με τελικό τίμημα τη ζωή του, ανάμεσα σε ένα πλήθος εξαθλιωμένων ανθρώπων του υποκόσμου που ελπίζουν σε μια καλύτερη ζωή, στα χρήματα και στις υποσχέσεις των Αμερικάνων.
Η ταινία ξεχωρίζει για το πάντρεμα των στοιχείων από τα φιλμ νουάρ, τον ιταλικό νεορεαλισμό, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, για την ανατροπή των στερεότυπων των ταινιών με θέμα την παρανομία, αλλά και για τα στοιχεία από τη μυθολογία του ρεμπέτικου, ενώ ξεχωρίζει για την μοναδική ερμηνεία του Ντίνου Ηλιόπουλου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι κριτικοί και κοινό υποδέχθηκαν μάλλον αρνητικά την ταινία και πολλοί αιθουσάρχες αποφάσισαν να κατεβάσουν την ταινία μόλις δύο μέρες μετά την πρεμιέρα της.
Σήμερα “Ο Δράκος” αποτελεί ταινία-σταθμό για τον ελληνικό και ευρωπαϊκό κινηματογράφο και παραμένει μια παλλόμενη αλληγορία για την μετεμφυλιακή Ελλάδα.
