Σαν σήμερα το 2004 η Νέα Δημοκρατία υπό τον Κώστα Καραμανλή επιτύγχανε μια θριαμβευτική νίκη έναντι του ΠΑΣΟΚ.
Ήταν μια νίκη που είχε γεμίσει ελπίδες όλους τους Έλληνες ότι κάτι καινούργιο θα γεννιόταν σε αυτόν τον τόπο.
Ο Κώστας Καραμανλής είχε δίνοντας όραμα στους Έλληνες είχε πετύχει δύο πράγματα:
Πρώτον, να τον ακολουθήσει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Και,
Δεύτερον, να εξασφαλίσει την ανοχή ακόμη και του κόσμου που δεν τον ψήφισε.
Η θητεία του δεν ήταν εύκολη.
Πέρα από την περίοδο της ήπιας προσαρμογής της οικονομίας και των μεταρρυθμίσεων που δεν έγιναν λόγω των αντιδράσεων του κομματικού κατεστημένου που λίγο πολύ είναι ίδιο σε όλα τα κόμματα, συνέβησαν και πράγματα που μοιάζουν ως κατασκοπευτικό μυθιστόρημα. Παρακολουθήσεις τηλεφώνων, πράκτορες να συλλαμβάνονται, απειλές να εκτοξεύονται για τα ανοίγματα στην οικονομική και εξωτερική πολιτική, πρωτοφανείς καταστροφικές και θανατηφόρες πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα, απειλές εναντίον του ιδίου του τότε πρωθυπουργού… και πολλά άλλα που αν τα βάλει κανείς στη σειρά «πλέκει» ένα εξαιρετικό πολιτικό- κατασκοπευτικό θρίλερ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα και με την οικονομική κρίση να βρίσκεται πλέον εντός των τειχών, ο Κώστας Καραμανλής κάλεσε την τότε αντιπολίτευση να συμβάλλει σε ένα συναινετικό πρόγραμμα σωτηρίας της Ελλάδος.
Στην πρόσκλησή του ο Κώστας Καραμανλής βρέθηκε αντιμέτωπος με την απόλυτη άρνηση, της τότε αντιπολίτευσης και ειδικά του τότε προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος αντέτεινε ότι «λεφτά υπάρχουν».
Στις εκλογές που ακολούθησαν αντιπαρατέθηκαν ο λαϊκισμός με τον ρεαλισμό. Ο λαϊκισμός νίκησε κατά κράτος τον ρεαλισμό. Και σε εκείνες τις εκλογές του 2009 και σε άλλες που ακολούθησαν με αποκορύφωμα το 2015.
Στα χρόνια που πέρασαν ο Κώστας Καραμανλής επέλεξε το δρόμο της σιωπής. Ο χρόνος ωστόσο τον δικαιώνει καθημερινά. Πολλοί είναι εκείνοι που θυμούνται την έκκλησή του για συναίνεση την άνοιξη του 2009 και αναρωτιούνται πώς θα ήταν σήμερα η Ελλάδα αν επικρατούσε ο ρεαλισμός και η αλήθεια απέναντι στον λαϊκισμό.
Αλλά με το αν δεν ασκείται πολιτική…
Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε μια τραγική κατάσταση. Όπως όλα δείχνουν ο λαός δεν θα αργήσει να κληθεί και πάλι για να επιλέξει. Και οι επιλογές του θα είναι και πάλι δύο.
Αλήθεια ή λαϊκισμός.
Μετά την πάροδο επτά σκληρών ετών από την είσοδο της χώρας σε καθεστώς μνημονίων, οποιαδήποτε άλλη επιλογή από την αλήθεια θα ισοδυναμεί με σφαίρα στο κορμί της Ελλάδος.
Σήμερα αναπολούμε πώς θα ήταν η Ελλάδα αν στις εκλογές του 2009 είχε κερδίσει ο Καραμανλής, αν δηλαδή η αλήθεια είχε κερδίσει το λαϊκισμό.
Τα όσα μεσολάβησαν από το 2009 έως σήμερα, ελπίζουμε να έχουν διδάξει τους Έλληνες. Αντίστοιχα, όμως, θα πρέπει να έχει διδαχθεί και η ΝΔ για τις ευκαιρίες που χάθηκαν στο διάστημα από το 2004 έως το 2009 και για τις πολιτικές που έπρεπε να εφαρμοσθούν αλλά δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ, επειδή βρήκαν αντίσταση σε ένα κομματικό κατεστημένο το οποίο για το μόνο που ενδιαφερόταν ήταν η επιβίωσή του.
Ο Κώστας Καραμανλής πριν από 13 χρόνια μας είχε χαρίσει μια από τις πιο υπερήφανες νίκες της παράταξης. Από τον τρόπο που μας οδήγησε στη νίκη, καλό είναι να διδαχθεί και η σημερινή ηγεσία, αλλά το κομματικό κατεστημένο, το οποίο σήμερα αντιδρά σε ανοίγματα και στην πολιτική ανοικτών θυρών. Είναι ευκαιρία, όμως, η ηγεσία του κόμματος να διδαχθεί και από τα λάθη της περιόδου, ώστε να μην επαναληφθούν. Και το σημαντικότερο λάθος της περιόδου 2004-2009 ήταν η ανοχή της τότε κομματικής ηγεσίας σε λάθη προσώπων που ήταν κοντά στο περιβάλλον της.
