Στις αρχές μιας σχέσης, η ένωση μοιάζει με απόλυτη εγγύτητα. «Εμείς» πριν από το «εγώ». Κοινές αποφάσεις, κοινές σκέψεις, κοινός χρόνος. Με τον καιρό όμως, εκεί που δεν υπάρχουν όρια, αρχίζει η φθορά. Όχι επειδή δεν υπάρχει αγάπη. Αλλά επειδή η αγάπη χωρίς διαφοροποίηση μετατρέπεται σε πίεση.
Η συγχώνευση δεν είναι ένδειξη βαθιάς σύνδεσης. Είναι συχνά φόβος απώλειας.
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
Συγχώνευση σημαίνει ότι η ταυτότητα του ενός αρχίζει να διαλύεται μέσα στην ταυτότητα του άλλου.
- Δυσκολεύομαι να πάρω αποφάσεις χωρίς να ρωτήσω.
- Αισθάνομαι ενοχή όταν θέλω χρόνο μόνος/η.
- Προσαρμόζομαι συνεχώς για να μην υπάρξει ένταση.
Εξωτερικά αυτό μπορεί να φαίνεται «ήρεμη σχέση». Εσωτερικά όμως συσσωρεύεται δυσαρέσκεια.
Ο φόβος πίσω από την έλλειψη ορίων
Πίσω από τη συγχώνευση συνήθως υπάρχει φόβος:
Αν διαφοροποιηθώ, θα με απορρίψει.
Αν πω τι χρειάζομαι, θα απομακρυνθεί.
Αν κρατήσω χώρο για τον εαυτό μου, θα πληγωθεί.
Έτσι, αντί να ρισκάρουμε μια ώριμη σύγκρουση, επιλέγουμε τη σιωπηλή προσαρμογή. Μα η συνεχής προσαρμογή δεν είναι αγάπη. Είναι αυτο-ακύρωση.
Υγιή όρια μέσα στη σχέση
Τα όρια σε μια σχέση σημαίνουν:
- Μπορώ να διαφωνήσω χωρίς να απειλείται η σύνδεση.
- Μπορώ να έχω προσωπικό χρόνο χωρίς να ερμηνεύεται ως απόσταση.
- Μπορώ να εκφράσω ανάγκες χωρίς να κατηγορώ.
Η υγιής σχέση δεν καταργεί το «εγώ». Το ενσωματώνει.
Όρια και επιθυμία
Παράδοξο αλλά αληθινό: Η επιθυμία τρέφεται από την απόσταση, όχι από τη συγχώνευση. Όταν δύο άνθρωποι διατηρούν την ατομικότητά τους, η σχέση διατηρεί ζωντάνια. Όταν όλα γίνονται κοινά και δεδομένα, η έλξη συχνά μειώνεται.
Η διαφοροποίηση δεν απομακρύνει. Ανανεώνει.
Η ψυχοθεραπεία ζεύγους
Στη θεραπεία ζεύγους, τα όρια δεν τίθενται ως κανόνες. Αναδύονται μέσα από τη συνειδητοποίηση.
Το ζευγάρι μαθαίνει:
- Να αντέχει τη διαφωνία
- Να διαχωρίζει ανάγκες από κατηγορίες
- Να εκφράζει φόβο αντί για έλεγχο
Όταν η διαφοροποίηση πάψει να βιώνεται ως απειλή, η σχέση αποκτά βάθος.
Η αγάπη δεν απαιτεί συγχώνευση.
Απαιτεί δύο ολόκληρους ανθρώπους που επιλέγουν ο ένας τον άλλον, όχι επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι, αλλά επειδή μπορούν να σταθούν και μόνοι!
