Υπάρχει μια φράση που ακούμε συχνά στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης: «Πες στον εαυτό σου ότι μπορείς». Και πράγματι, το να μιλάμε θετικά στον εαυτό μας έχει σημασία. Όμως, αν σταθούμε λίγο πιο βαθιά στο ζήτημα, θα δούμε ότι υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο να λες κάτι και στο να το πιστεύεις πραγματικά.
Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
Γιατί η αλήθεια είναι πως μπορεί κανείς να επαναλαμβάνει καθημερινά ότι είναι ικανός, ότι θα τα καταφέρει, ότι αξίζει — και παρ’ όλα αυτά, όταν έρθει η στιγμή να αναλάβει μια ευθύνη, να κάνει ένα βήμα μπροστά ή να διεκδικήσει κάτι για τον εαυτό του, να διστάζει, να μαζεύεται, να υποχωρεί.
Και τότε αποκαλύπτεται κάτι πολύ ουσιαστικό: τα λόγια πολλές φορές λειτουργούν σαν επιθυμία, ενώ η συμπεριφορά αποκαλύπτει την πραγματική μας πεποίθηση.
Όταν κάποιος πιστεύει βαθιά ότι μπορεί να τα καταφέρει, αυτό δεν φαίνεται μόνο σε αυτά που λέει, αλλά κυρίως στον τρόπο που στέκεται απέναντι στις δυσκολίες. Θα προσπαθήσει λίγο περισσότερο, θα αντέξει λίγο παραπάνω την αβεβαιότητα, θα δεχτεί ότι μπορεί να αποτύχει χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ίδιος είναι αποτυχημένος.
Αντίθετα, όταν η πίστη στον εαυτό είναι εύθραυστη, τα λόγια συχνά μοιάζουν περισσότερο με μια προσπάθεια να πείσουμε τον εαυτό μας για κάτι που μέσα μας ακόμη δεν έχει ριζώσει.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σημαντικό σημείο: η πραγματική αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται με συνθήματα, αλλά με εμπειρίες.
Χτίζεται κάθε φορά που κάποιος δοκιμάζει, αποτυγχάνει, ξανασηκώνεται, μαθαίνει κάτι για τον εαυτό του και συνεχίζει. Σιγά-σιγά, σχεδόν αθόρυβα, η εσωτερική πεποίθηση αρχίζει να αλλάζει — και τότε τα λόγια παύουν να είναι απλώς λόγια, γιατί πλέον υποστηρίζονται από μια εσωτερική βεβαιότητα.
Και εκεί ακριβώς συμβαίνει η μετατόπιση: δεν χρειάζεται πια να επαναλαμβάνεις ότι θα τα καταφέρεις, γιατί ο τρόπος που κινείσαι στη ζωή το δείχνει από μόνος του.
