Η εφηβεία δεν εξηγείται εύκολα. Μάλλον βιώνεται. Και όταν τη ζεις, όλα μοιάζουν πιο έντονα απ’ όσο αντέχεις να καταλάβεις. Από τη μία, υπάρχει αυτή η έκρηξη ζωής. Ο έρωτας που έρχεται ξαφνικά και σε παρασύρει, οι βόλτες που δεν θέλεις να τελειώσουν, οι φίλοι που μοιάζουν να είναι τα πάντα. Νέες εμπειρίες που σε ανοίγουν, σε τραβάνε μπροστά, σε κάνουν να νιώθεις ότι κάτι αρχίζει. Και ταυτόχρονα… υπάρχει ένα μπέρδεμα.
Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας
Γιατί μέσα σε όλο αυτό, δεν ξέρεις πάντα ποιος είσαι. Δεν είναι ξεκάθαρο τι θέλεις, τι σου ταιριάζει, τι είναι δικό σου και τι απλώς δοκιμάζεις. Και αυτό δημιουργεί μια παράξενη αίσθηση σαν να ζεις κάτι πολύ δυνατό, χωρίς να έχεις ακόμα τα λόγια να το περιγράψεις. Η εφηβεία είναι αυτή η αντίφαση. Να νιώθεις ότι μπορείς να τα κατακτήσεις όλα, και την ίδια στιγμή να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Να θέλεις να προχωρήσεις μπροστά, αλλά να μην έχεις ακόμα έναν σταθερό τόπο να σταθείς. Και μέσα σε αυτό, κάθε μέρα μπορεί να μοιάζει υπερβολική…
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως όλα βγάζουν νόημα, που γελάς, που συνδέεσαι, που νιώθεις ζωντανός. Και μετά, χωρίς προειδοποίηση, έρχεται μια σύγχυση, μια ένταση, μια εσωτερική φασαρία που δεν ξέρεις πού να τη βάλεις. Σαν κάτι να γυρίζει μέσα σου γρήγορα, χωρίς σταθερό ρυθμό. Κάποιες φορές μοιάζει με χάος. Σκέψεις που αλλάζουν, συναισθήματα που εναλλάσσονται, επιθυμίες που δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις αν είναι δικές σου ή αν απλώς προέκυψαν. Θέλεις να καταλάβεις, να βάλεις μια σειρά, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό. Και αυτό κουράζει. Όχι μόνο το σώμα αλλά και το μυαλό. Γιατί προσπαθείς να βγάλεις νόημα από κάτι που ακόμα διαμορφώνεται.
Και ίσως εδώ να βρίσκεται κάτι ουσιαστικό. Η εφηβεία δεν είναι μια περίοδος που «πρέπει» να έχεις απαντήσεις. Είναι μια περίοδος που αρχίζεις να κάνεις τις ερωτήσεις.
Ποιος είμαι;
Τι θέλω;
Πού ανήκω;
Ερωτήσεις που δεν απαντιούνται άμεσα, αλλά δουλεύουν μέσα σου, σιγά σιγά.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Μια αντοχή που δεν φαίνεται εύκολα. Γιατί, όσο κι αν νιώθεις ότι «τρελαίνεσαι» κάποιες μέρες, όσο κι αν όλα μοιάζουν υπερβολικά, την επόμενη μέρα συνεχίζεις. Ξυπνάς, βγαίνεις, ξαναμπαίνεις στη ζωή. Σαν να υπάρχει μέσα σου κάτι που σε κρατάει, ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνεις. Η εφηβεία είναι ένταση. Είναι το να νιώθεις πολύ, να σκέφτεσαι πολύ, να ψάχνεσαι πολύ. Και πολλές φορές, να μην βρίσκεις άμεσα αυτό που ψάχνεις. Αλλά ίσως δεν χρειάζεται να το βρεις ακόμα. Ίσως αρκεί να μείνεις σε αυτή τη διαδικασία. Να δοκιμάζεις, να αλλάζεις, να πλησιάζεις και να απομακρύνεσαι, μέχρι κάτι να αρχίσει να ξεχωρίζει. Γιατί μέσα σε όλο αυτό το μπέρδεμα, κάτι χτίζεται. Αργά. Άναρχα κάποιες φορές. Αλλά χτίζεται. Ένας εαυτός που δεν είναι έτοιμος, αλλά γίνεται. Και αυτό, όσο χαοτικό κι αν φαίνεται όταν το ζεις, έχει μια βαθιά λογική όταν το κοιτάξεις πίσω.
Η εφηβεία είναι… να καίγεσαι και να ψάχνεσαι ταυτόχρονα. Να νιώθεις ότι χάνεσαι, ενώ στην πραγματικότητα αρχίζεις να βρίσκεσαι.
