Η καθημερινότητα έχει έναν τρόπο να σε παίρνει μαζί της χωρίς να το καταλάβεις.
Ξυπνάς, τρέχεις, προλαβαίνεις, ανταποκρίνεσαι. Η μέρα γεμίζει πριν καν τη νιώσεις.
Και σιγά σιγά, κάτι αλλάζει. Όχι απότομα αλλά πιο ύπουλα.
Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
Αρχίζεις να λειτουργείς περισσότερο σαν να «εκτελείς» τη ζωή σου, παρά να τη ζεις.
Σαν μια μηχανή που δουλεύει σωστά, αποδίδει, συνεχίζει. Αλλά κάπου μέσα σε όλο αυτό, η επαφή χάνεται.
Με τον ρυθμό σου.
Με το σώμα σου.
Με τον εαυτό σου.
Και εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος της ρουτίνας.
Όχι στην επανάληψη, αλλά στην απομάκρυνση.
Η φροντίδα του εαυτού δεν είναι κάτι μεγάλο ή περίπλοκο.
Δεν χρειάζεται χρόνο που δεν έχεις ή αλλαγές που δεν μπορείς να κάνεις.
Συχνά ξεκινά από μικρά πράγματα.
Απλά. Καθημερινά. Σχεδόν αυτονόητα… κι όμως ξεχασμένα.
Σκέψου το φως.
Πόσες φορές περνά η μέρα χωρίς να σταθείς έστω για λίγο στον ήλιο;
Όχι απλώς να βγεις έξω, αλλά να τον προσέξεις. Να νιώσεις τη ζεστασιά του, να αφήσεις το βλέμμα σου να σταθεί.
Είναι μια μικρή παύση.
Και όμως, σε επαναφέρει.
Σκέψου το γέλιο.
Όχι το ευγενικό χαμόγελο της συνήθειας.
Το πραγματικό, αυτό που σε ανοίγει, που σε χαλαρώνει, που για λίγο σε ελαφραίνει.
Δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι ανάγκη.
Σκέψου και το αντίθετο.
Το κλάμα που κρατιέται.
Τα συναισθήματα που μαζεύονται και δεν βρίσκουν χώρο να εκφραστούν.
Όταν μένουν μέσα, δεν εξαφανίζονται.
Συσσωρεύονται.
Και το βάρος τους φαίνεται αλλού: στην ένταση, στην κόπωση, σε μια αδιόρατη δυσκολία που δεν εξηγείται εύκολα.
Να αφήσεις χώρο και σε αυτά είναι επίσης φροντίδα.
Το σώμα έχει τον δικό του ρυθμό.
Ζητά ξεκούραση, παύση, ύπνο.
Όχι μόνο όταν καταρρέει, αλλά πριν από αυτό.
Η χαλάρωση δεν είναι ανταμοιβή για όταν τελειώσουν όλα.
Είναι μέρος της ισορροπίας.
Κι όμως, συχνά την αναβάλλουμε.
Σαν να μην είναι προτεραιότητα.
Και ύστερα, υπάρχουν οι άνθρωποι.
Οι φίλοι, οι δικοί σου άνθρωποι, εκείνοι με τους οποίους μπορείς να μοιραστείς μια στιγμή χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις πολλά.
Μια κουβέντα, μια βόλτα, ένας καφές.
Όχι κάτι εντυπωσιακό.
Αλλά κάτι ζωντανό.
Όλα αυτά δεν είναι οδηγίες.
Είναι υπενθυμίσεις.
Μικρές κινήσεις που σε φέρνουν πίσω σε σένα.
Που σου θυμίζουν ότι δεν είσαι μόνο οι υποχρεώσεις σου, ούτε μόνο αυτά που παράγεις.
Η φροντίδα του εαυτού δεν χρειάζεται να είναι τέλεια.
Χρειάζεται να είναι παρούσα.
Λίγο φως.
Λίγο γέλιο.
Λίγη αλήθεια στο συναίσθημα.
Λίγη ξεκούραση.
Λίγη σύνδεση.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι αρκετό.
Όχι για να αλλάξουν όλα.
Αλλά για να μη χαθείς μέσα σε αυτά.
Για να μείνεις σε επαφή.
