Οι περισσότεροι γονείς αγαπούν βαθιά τα παιδιά τους – δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό! Αυτό που συχνά λείπει δεν είναι η αγάπη, είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο αυτή η αγάπη μπορεί να εκφραστεί χωρίς βιασύνη.
Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας
Η καθημερινότητα των περισσότερων οικογενειών κυλά με έναν ρυθμό που δύσκολα αφήνει χώρο για πραγματική συνάντηση. Σχολείο, δουλειά, δραστηριότητες, φροντιστήρια, υποχρεώσεις… Όλα είναι απαραίτητα και όλα μοιάζουν επείγοντα. Έτσι, πολλές φορές, η σχέση με τα παιδιά περιορίζεται στο να οργανώνουμε τη ζωή τους: να τα ξυπνήσουμε, να τα πάμε στις δραστηριότητές τους, να ελέγξουμε τα μαθήματά τους, να τους υπενθυμίσουμε τι πρέπει να κάνουν.
Κάποια στιγμή, όμως, είναι εύλογο να αναρωτηθούμε: Πόσο χρόνο περνάμε πραγματικά μαζί τους, χωρίς να έχουμε κάτι να τους διδάξουμε, να τους διορθώσουμε ή να τους οργανώσουμε; Το καλοκαίρι έρχεται να μας δώσει μια σπάνια δυνατότητα. Να χαλαρώσει λίγο ο ρυθμός και να εμφανιστεί κάτι που μέσα στη χρονιά μοιάζει δυσεύρετο: ο κοινός χρόνος.
Το ενδιαφέρον είναι ότι τα παιδιά δεν θυμούνται συνήθως τις πιο ακριβές διακοπές ούτε το πιο εντυπωσιακό ξενοδοχείο. Θυμούνται εκείνες τις στιγμές που ένιωσαν ότι οι γονείς τους ήταν πραγματικά μαζί τους. Ένα παιχνίδι στην παραλία που κράτησε περισσότερο απ’ όσο συνήθως, μια βόλτα με παγωτό στο χέρι, ένα επιτραπέζιο ένα βράδυ στο μπαλκόνι, μια συζήτηση που ξεκίνησε χωρίς συγκεκριμένο λόγο και κατέληξε να κρατήσει μέχρι αργά.
Για τα παιδιά, η σύνδεση σπάνια δημιουργείται μέσα από τα μεγάλα γεγονότα. Χτίζεται μέσα από πολλές μικρές στιγμές που επαναλαμβάνονται.Τότε που ο γονιός δεν είναι μόνο παρών με το σώμα του, αλλά είναι διαθέσιμος ψυχή τε και σώματι: Δεν κοιτάζει συνεχώς το κινητό, δεν σκέφτεται τι έχει να κάνει μετά, δεν βιάζεται να τελειώσει το παιχνίδι για να περάσει στην επόμενη υποχρέωση… Αφήνεται να μπει, έστω για λίγο, στον κόσμο του παιδιού, και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Για έναν ενήλικα, ένα παιχνίδι με άμμο ή μια ατελείωτη κουβέντα για τους αγαπημένους ήρωες ενός παιδιού μπορεί να μοιάζει ασήμαντη. Για το παιδί, όμως, εκείνη τη στιγμή συμβαίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι. Νιώθει ότι κάποιος θεωρεί τον κόσμο του αρκετά σημαντικό ώστε να θελήσει να τον γνωρίσει. Και αυτή η εμπειρία γίνεται το θεμέλιο της σχέσης.
Υπάρχει, όμως, κάτι ακόμη που αξίζει να θυμόμαστε: Οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι ένας στόχος από μόνες τους. Δεν είναι ο ένας μήνας μέσα στον οποίο πρέπει να αναπληρώσουμε ό,τι χάθηκε στους προηγούμενους έντεκα. Είναι περισσότερο μια υπενθύμιση! Μας δείχνουν πώς αλλάζει η σχέση όταν υπάρχει περισσότερος χρόνος, λιγότερη πίεση και μεγαλύτερη διαθεσιμότητα. Και ίσως μας καλούν, όταν επιστρέψουμε στην καθημερινότητα, να αναρωτηθούμε τι από αυτή την εμπειρία μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανό.
Ίσως να μην μπορούμε να έχουμε κάθε απόγευμα ελεύθερο, μπορούμε, όμως, να έχουμε ένα τέταρτο πραγματικής παρουσίας. Ίσως να μην μπορούμε να πηγαίνουμε συχνά διακοπές, μπορούμε, όμως, να καθίσουμε δίπλα στο παιδί μας χωρίς περισπασμούς, έστω για λίγο. Ίσως να μη γίνεται να παίζουμε κάθε μέρα για ώρες, μπορεί, όμως, να γίνεται να του δώσουμε λίγα λεπτά που θα είναι πραγματικά δικά του.
Τελικά, τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από έναν τέλειο γονιό που θα βρίσκει πάντα τον ιδανικό τρόπο να περνά χρόνο μαζί τους. Έχουν ανάγκη από έναν γονιό που, μέσα στον ρυθμό της δικής του ζωής, δεν θα ξεχνά να επιστρέφει ξανά και ξανά στη σχέση τους. Γιατί αυτό είναι που θα θυμούνται μεγαλώνοντας. Όχι μόνο τα μέρη που επισκέφθηκαν ή τις διακοπές που έκαναν, αλλά την αίσθηση ότι, όταν ήταν μαζί σας, είχαν την προσοχή σας, το ενδιαφέρον σας και τη χαρά σας.
Και αυτή είναι μια εμπειρία που αξίζει να μη χωρά μόνο στον Αύγουστο. Αξίζει να γίνει ένας μικρός, σταθερός τρόπος να είμαστε οικογένεια ολόκληρο τον χρόνο.
